نقش سرمايۀ فرهنگي بر سبك زندگي سلامت‌محور (موردمطالعه: شهروندان 20 تا 49سالۀ شهر دامغان)

هدف نوشتار حاضر رابطۀ بين سرمايۀ فرهنگي با سبك زندگي سلامت‌محور با تأكيد بر نظريۀ بورديو و كاكرهام است. ازنظر روش، رويكرد كمّي محور مبتني‌بر راهبرد پيمايش (توصيفي-هم‌بستگي)،با تكيۀ ابزار پرسشنامۀ استانداردشده مبتني‌بر طيف ليكرت (1 تا7) در بين شهروندان 20 تا 49 سالۀ شهر دامغان به تعداد 406 نفر به‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي سادۀ تك‌مرحله‌اي در سطح محله‌هاي شهر دامغان يافته‌ها جمع‌آوري‌شده است.ميزان آلفاي كرونباخ كل پرسشنامه برابر (0.930) و ميزان روايي همگراي كل برابر با (0.526) به‌دست‌ آمده است. مقدار ضريب پايايي متغير سبك زندگي سلامت‌محور برابر (0.930) و مقدار روايي همگراي اين متغير (0.540) و براي متغير سرمايۀ فرهنگي مقدار آلفا برابر با (0.793) و مقدار روايي همگرا (0.508) به‌دست آمده است. از نتايج آمار توصيفي و استنباطي مبتني‌بر نرافزار Spss يافته‌ها مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. يافته‌هاي توصيفي حاكي است كه ميانگين‌هاي وضعيت سرمايۀ فرهنگي (4.52) و سبك زندگي سلامت‌محور (4.29) در بين شهروندان در حد متوسط روبه بالا بوده است و در بين مؤلفه‌هاي متغيرهاي تحقيق مؤلفۀ روابط بين فردي (4.72) و مؤلفۀ سرمايۀ ضابطه‌مند (5.22) اهميت بيشتري داشته است. نتايج هم‌بستگي پيرسون (0.588) رابطۀ بين متغيرهاي اصلي را متوسط، مثبت و معنادار و همچنين رابطۀ مفروض بين مؤلفه‌هاي متغير مستقل با متغير وابسته هم متوسط و مثبت و معنادار بوده است. نتايج بتاي رگرسيون حاكي است كه سرمايۀ فرهنگي (0.535)، سرمايۀ عينيت‌يافته (0.336)، سرمايۀ تجسم‌يافته (0.231)، سرمايۀ ضابطه‌مند (0.201) به‌ترتيب همراه با مقدار ضريب هم‌بستگي (0.589) توانسته‌اند در حدود  33% از تغييرات سبك زندگي سلامت‌محور را تبيين كنند. درنهايت داشته‌هاي فرهنگي به‌عنوان كالايي محسوس‌يافته از عوامل تعيين‌كنندۀ بهره‌مندي فرصت‌هاي زندگي سالم و انتخاب اساسي عاملان در محدودۀ ساختاري سبك زندگي سلامت‌محور مي‌تواند باشد.