بررسي پديدارشناختي تطور مناسبات ميان نسل‌ها در پديدۀ ورزاجنگ

بازيِ‌‌خونينِ ورزاجنگ، از ديرباز در برخي از مناطق ايران و گيلان معمول بوده و عبارت است از به جنگ انداختن گاوهاي نر. اين بازي طي چند دهۀ گذشته با دگرگونيِ ساختارهايِ اجتماعي، دچار تغييراتي شگرف شد؛ هرچند به‌‌ظاهر، هستۀ اصلي آن، يعني «جنگيدن دو گاونر» هم‌چنان باقي‌مانده است. باتوجه به اين‌كه كليتِ جهانِ زندگيِ روزانۀ بخشي از مردم شمال كشور در نسل‌‌هاي مختلف، چنان سرشار از نگره‌‌هاي طبيعي به اين پديده است كه به گسترش آن تحت‌‌عنوان «پاسداشت بازي بومي»، ضرورت‌‌هاي دفاع از سنت اصرار دارند، اين پژوهش با بهره‌‌گيري از روش پديدارشناختي مدنظر «تيتچن» و «هابسن» (تمركز بر رهيافت مستقيم) و با الهام از نظريۀ «مانهايم» درخصوص مناسبات نسلي، سير تحول شكلي و محتوايي اين پديده در نسل‌هاي مختلف را مورد بررسي قرار داده است. براي اين‌كار از شيوۀ گردآوري داده «گروه كانوني» و از استراتژيِ تحليلِ پديدارشناسي «موستاكاس» استفاده نموده است. پرسش اساسي اين است كه نسل‌‌هاي مختلف مردم در خطۀ شمال، به‌خصوص گيلان در برگزاري اين مراسم چه چيزي را تجربه مي‌كنند؟ و اين مراسم در تطور تاريخي خود چه تحولي را در مناسبات ميان نسل‌ها ايجاد كرده است؟ نتيجۀ كار اين‌كه تفاوت‌‌هاي ميان نسل‌‌ها، تحولاتي بر محور بزنگاه‌‌هاي تاريخي در مكان و زمان حول ورزاجنگ به‌وجود آورده و موجب تطور آن در نسبتش با مسائل اجتماعي، سياسي و اقتصادي (ازقبيل پديده‌هايي چون: جشن، نمايش، شاه، قمارو زمين‌بازي) شده است.