بررسي نقش تعديل كنندگي خودشيفتگي مديران در تبيين رابطه بين ويژگي‌هاي حسابرس و اثربخشي كنترل داخلي

هدف اين تحقيق بررسي بررسي نقش تعديل كنندگي خودشيفتگي مديران در تبيين رابطه بين ويژگي‌هاي حسابرس و اثربخشي كنترل داخلي، است. بدين منظور از داده‌هاي 144 شركت طي سال‌هاي 1391 الي 1398 استفاده شده است. همچنين تحقيق حاضر به لحاظ هدف، كاربردي، به لحاظ روش استنتاج، توصيفي- تحليلي و به لحاظ طرح كلي تحقيق، پس رويدادي/ گذشته نگر است. شايستگي حرفه‌اي، تجربه و سطح تحصيلات حسابرس داخلي، از ويژگي‌هاي صلاحيت حسابرس داخلي است كه در اين پژوهش مورد بررسي قرار گرفته‌اند. بر همين اساس و پس از اطمينان يافتن از برازش قابل قبول الگوهاي اندازه‌گيري و ساختاري پژوهش، نتايج حاصل از آزمون فرضيه‌ها با استفاده از روش رگرسيون پانل ديتا با اثرات تصادفي، بيانگر اين است كه خودشيفتگي مديران رابطه بين ويژگي‌هاي حسابرس و اثربخشي كنترل داخلي را به صورت منفي تعديل مي‌كند. به عبارت ديگر هرچقدر مديران خودشيفته‌تر باشند؛ از ميزان تأثير مثبت شايستگي حرفه‌اي، تجربه و سطح تحصيلات حسابرسان بر اثربخشي كنترل داخلي كاسته مي‌شود.