ارزيابي فضايي اثرات توسعه گردشگري بر كيفيت زندگي شهروندان در كلان‌شهر تبريز

يكي از بخش‌هايي كه مي‌توان گفت عامل ايجاد تغييرات اساسي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي در شهرها بوده و امروزه به‌عنوان يك صنعت پوياي اقتصادي از آن نام‌برده مي‌شود، گردشگري است؛ كه نقش كليدي در بهبود كيفيت زندگي شهروندان ايفاء مي‌كند. در پژوهش حاضر ارزيابي اثرات توسعه گردشگري بر كيفيت زندگي شهروندان در كلان‌شهر تبريز، بر اساس ساختار تجزيه‌وتحليل مدل‌هاي تركيبي توليدشده توسط توانمندي‌هاي سيستم اطلاعات جغرافيايي انجام‌شده است. براي اين منظور ابتدا مدل‌سازي مكاني براي تعيين پتانسيل‌هاي گردشگري در كلان‌شهر تبريز با يك رويكرد نوين مدل‌سازي و استفاده از قابليت‌هاي سيستم اطلاعات جغرافيايي در مديريت داده‌هاي مكاني براي تركيب اطلاعات واقعي (عوامل تأثيرگذار بر پتانسيل گردشگري)، موردبررسي قرارگرفته است. سپس از طريق تهيه پرسشنامه براي محلات داراي پتانسيل گردشگري، ارتباط توسعه گردشگري و كيفيت زندگي شهروندان موردبررسي قرار گرفت. بر اساس يافته‌هاي تحقيق؛ در مدل خودسازمان‌دهي براي توسعه گردشگري و آزمون رگرسيون چندمتغيره، سطح پتانسيل مناطق 6 و 9 داراي كمترين سطح همبستگي و رابطه براي تأثير توسعه گردشگري در ارتقاء و بهبود كيفيت زندگي هستند ولي در مدل خودسازمان‌دهي، سطح پتانسيل مناطق 8 و 10 و در آزمون رگرسيون چندمتغيره، مناطق 2 و 4 و 8 و 10 داراي بيشترين سطح همبستگي و رابطه براي تأثير توسعه گردشگري در ارتقاء و بهبود كيفيت زندگي در سطح مناطق ده‌گانه كلان‌شهر تبريز مي‌باشند. همچنين نتايج نشان داد كه محدوده موردمطالعه سطح مناسبي از كيفيت زندگي را دارا مي‌باشد و توسعه گردشگري ميزان رضايتمندي شهروندان و گردشگران را تحت تأثير قرار مي‌دهد. زيرا روابط بين جنبه‌هاي توسعه گردشگري و كيفيت زندگي از لحاظ آماري در 8 منطقه كلان‌شهر تبريز معنادار مي‌باشند و نتايج اين پژوهش با مطالعات قبلي همخواني دارد.