اثربخشي طرح‌واره درماني بر راهبردهاي سازگار و ناسازگار نظم‌جويي شناختي‌هيجاني در افراد مبتلا به ويروس نقص ايمني انساني (HIV)

زمينه: ويروس نقص ايمني انساني (اچ.آي.وي) بخاطر معضلات اجتماعي و برچسبي كه مبتلايان گرفتار آن مي شوند، حائز اهميت است و شيوع انواع مشكلات رواني، خانوادگي و اجتماعي در افراد مبتلا قابل مشاهده مي باشد. هدف: پژوهش حاضر به منظور ارتقاء سلامت روان، بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر راهبردهاي سازگار و راهبردهاي ناسازگار تنظيم شناختي- هيجاني افراد مبتلا به اچ.آي.وي بود. روش ها: پژوهش مداخله اي از نوع پيش آزمون- پس آزمون و گروه گواه مي باشد. 30 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه، آزمايشي و گواه جايگزين شد. پرسشنامه تنظيم شناختي- هيجاني گارنفسكي و همكاران CERQ-SF)) استفاده شد. افراد گروه آزمايشي به مدت ده جلسه دو ساعته تحت آموزش طرحواره درماني گروهي با مدل طرحواره درماني يانگ قرار گرفتند. تحليل داده ها، ميانگين، انحراف استاندارد و تحليل كواريانس با استفاده از نرم افزار SPSS 26 و سطح معناداري (p 0/05 ) انجام شد.يافته ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد، طرحواره درماني گروهي بر ميزان مولفه هاي راهبردهاي سازگار (پذيرش، تمركز مجدد مثبت، تمركز مجدد برنامه ريزي، ارزيابي مجدد مثبت و ديدگاه وسيع تر) و مولفه هاي راهبردهاي ناسازگار (سرزنش خود و تلقي فاجعه آميز) تاثير داشته (( p 0/001 اما بر ميزان مولفه هاي سرزنش ديگران، p 0/033 و نشخوار فكري، 0/102 pتاثير نداشته است.نتيجه گيري: طرحواره درماني موجب افزايش بكارگيري راهبردهاي سازگار و كاهش راهبردهاي ناسازگار شناختي- هيجاني (سرزنش خود و تلقي فاجعه آميز) افراد مبتلا به اچ.آي.وي شد.