زيبايي‌شناسي و مرگ در رمان ملكوت بهرام صادقي

در هنر و ادبيات مدرن، با بذل توجه به مضامين منفي و نامتعارف فلسفي كه نقش مهمي در زيبايي ‌شناسي كلاسيك برعهده نداشتند، مباني زيبايي‌ شناسي نوين متحول شد. «مرگ» يكي از مؤلفه ‌هايي است كه برمبناي انديشه ‌هاي مكاتب اگزيستانسياليسم و پساساختارگرايي، عنصر محوري ادبيات مدرن شناخته مي‌ شود. در رمان مدرن، مرگ هم ازمنظر محتوايي و هم ازنظر زبان‌شناختي و هنري در ساختار و بافت داستان نقش اساسي ايفا مي ‌كند و بسياري از وجوه زيبايي ‌شناختي رمان حول محور آن مي ‌گردد. صادقي، در جايگاه يكي از نويسندگان پيشرو ايران، در رمان ملكوت، «مرگ» را موضوع داستان قرار داده و بسياري از جنبه‌ هاي ادبي اثرش را پيرامون اين مفهوم طرح كرده است. در اين پژوهش، با بهره گيري از روش توصيفي‌ـ‌تحليلي، وجوه زيبايي ‌شناختي مرگ در رمان ملكوت بررسي شده كه به ديگر مؤلفه‌ هاي زيبايي ‌شناسي مدرن گره خورده است. يافته ‌هاي پژوهش نشان مي ‌دهد كه رابطه مرگ با ديگر مؤلفه ‌هاي زيبايي‌شناختي مدرن چون تناقض، غياب، و ابهام منجربه اهميت‌يافتن جنبه‌ هاي تاريك هستي و همچنين امتناع اثر از معيارهاي زيبايي‌ شناسي كلاسيك و متعارف شده است.