مقايسه ريشه زايي اكوتيپ‌هاي مختلف گياه گز بومي استان اردبيل تحت تيمارهاي مختلف هورموني

تنش‌هاي محيطي سبب ايجاد تغييراتي در رشد و نمو گياهان مي‌شود و تنش خشكي متداول‌ترين تنشي است كه بخش زيادي از اراضي جهان را تهديد مي‌كند. گز يكي از گياهان بومي ايران بوده كه تنش‌هاي محيطي مختلفي را تحمل مي‌كند و گزينه مناسبي براي استفاده در منظر است. اين پژوهش در قالب طرح كاملاً تصادفي به‌صورت فاكتوريل براي بررسي تأثير اكوتيپ و نوع هورمون بر ريشه‌زايي قلمه‌خشبي گياه گز بومي استان اردبيل با ده تكرار انجام شد. شاخص‌هاي اندازه‌گيري شده در اين پژوهش شامل: تعداد شاخه، ميانگين طول شاخه، تعداد ريشه اوليه، ميانگين طول ريشه اوليه، بلندترين طول ريشه اوليه، ارتفاع بوته، درصد ريشه‌دهي، وزن‌تر شاخه، وزن خشك شاخه، وزن‌تر ريشه و وزن خشك‌ريشه بودند. نتايج حاصل از تجزيه واريانس داده‌ها نشان داد كه اكوتيپ به طور معني‌داري (سطح احتمال يك درصد) تمام شاخص‌هاي رويشي بجز وزن خشك ريشه و وزن‌تر شاخه را تحت تأثير قرار داد. نتايج همچنين نشان داد كه اثر متقابل هورمون در اكوتيپ نيز براي درصد ريشه‌زايي، تعداد شاخه و ارتفاع گياه در سطح احتمال يك درصد معني‌دار شد. مقايسه ميانگين داده‌ها نشان داد كه بيشترين و كمترين درصد ريشه‌زايي به ترتيب از اكوتيپ 6 و اكوتيپ 7 بدست آمد. هورمون ايندول بوتريك اسيد همه شاخص‌هاي مورد بررسي را بهتر از هورمون ايندول استيك اسيد تحت تأثير قرار داد. به طور كلي، بررسي‌ها نشان داد كه اكوتيپ‌هاي 4، 5 و6 در مورد بيشتر صفات بررسي‌شده قوي‌ترين و اكوتيپ 8 ضعيف‌ترين بود كه مي‌توانند به عنوان موفق‌ترين اكوتيپ‌ها براي انجام مطالعات سازگاري در فضاي سبز بررسي شوند.