مطالعه پاسخ‌هاي تعدادي از ژنوتيپ‌هاي پايه آلو به تنش شوري ناشي از كلريد سديم

تنش شوري با تاثير منفي بر رشد و متابوليسم گياه منجر به كاهش عملكرد مي‌شود. بنابراين، شناخت مكانيسم‌هاي تحمل به شوري مي‌تواند راه حلي مفيد براي به حداقل رساندن اثرات مخرب شوري باشد. پژوهش حاضر به صورت آزمايش گلداني خارج از گلخانه براي بررسي پاسخ‌هاي تعداد هشت ژنوتيپ آلو (Prunus cerasifera)  به غلظت‌هاي مختلف كلريد سديم (صفر، 40 و 80 ميلي‌مولار) به صورت فاكتوريل (فاكتورها شامل ژنوتيپ و غلظت شوري) در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي انجام شد. در غلظت 80 ميلي‌مولار كلريد سديم نسبت به شاهد كاهش 28-5 درصدي سطح برگ، 41-13 درصدي ماده خشك كل، 21.6-18.7 درصدي شدت فلورسانس كلروفيل، 49.7-30.7 درصدي ميزان كلروفيل كل و 46.5-22.3 درصدي ميزان كارتنوئيدها و افزايش 72-28.6 درصدي ميزان سديم شاخساره، 33.8-11.3 درصدي نشت يوني، 44-17 درصدي فلاونوييدهاي برگ، 47.7-5.2 درصدي فلاونوئيدهاي ريشه و 30.2-9.6 درصدي فعاليت آنزيم پلي فنل اكسيداز مشاهده گرديد. در برخي ژنوتيپ‌ها افزايش غير معني‌دار 8.8-2.4 درصدي و در بقيه ژنوتيپ‌ها كاهش 21.7-13.3 درصدي ميزان پتاسيم شاخساره مشاهده شد. نسبت‌هاي پتاسيم به سديم شاخساره (5.3-4)، سديم شاخساره به ريشه (2.5-1) و پتاسيم شاخساره به ريشه (8.2-4.9) در گياهان شاهد به ترتيب به 4-0.9، 8.15-1.4 و 12.5-7.6 در تيمار 80 ميلي‌مولار كلريد سديم رسيدند. محتواي پروتئين كل در برخي ژنوتيپ‌ها افزايش 14.2-11 درصدي و در بقيه كاهش 13-7 درصدي داشتند. همه ژنوتيپ‌ها تحت تنش شوري كاهش رشد و آسيب به دستگاه فتوسنتزي را نشان دادند، اما در ميزان پاسخ به ساير ويژگي‌ها متفاوت بودند. در پژوهش حاضر، ژنوتيپ‌هاي UTPR1 و UTPR5 به ترتيب به عنوان حساس‌ترين و متحمل‌ترين ژنوتيپ شناخته شدند.