مباني روش ‌شناختي روان‌ شناسي اسلامي با تأكيد بر انديشه‌هاي علامه مصباح يزدي

هدف پژوهش حاضر شناسايي و تبيين مباني روش ‌شناختي در روان‌ شناسي اسلامي براساس منابع اسلامي و با تأكيد بر انديشه‌هاي علامه مصباح يزدي است. بدين‌ منظور به منابع دست اول اسلامي (قرآن و روايات) و نيز آثار مكتوب علامه مراجعه شد و داده‌هاي مربوط به نحوه شناخت، روش‌هاي شناخت و ابزار شناخت جمع‌آوري گرديدند. داده‌ها به شيوه تحليل محتواي كيفي متون، بررسي و با مباحث روان‌شناختي مقايسه گرديدند. يافته‌ها نشان داد: 1) روش بررسي همواره تابع ماهيت موضوع است و امري دلبخواهي نيست. 2) روش‌هاي كشف واقع متنوع هستند و روش «تجربي» تنها نسبت به يك دسته از واقعيت‌ها بسندگي دارد. 3) روش «تجربي» قابل اعتماد است و اطمينان عرفي را در پي دارد و در برخي شرايط يقين‌آور است. 4) روش «نقلي» براي شناخت واقعيت‌هاي فراحسي و فراعقلي كاربرد دارد و راهي براي كشف واقع است. 5) ابزار نهايي شناخت كه بر همه روش‌ها سيطره دارد عقل است. 6) ارزش‌مداري در انتخاب روش‌ها و فنون حاكم است.