اثربخشي «درمان چندبعدي معنوي خداسو» بر انعطاف‌پذيري مقابله‌اي و نشانگان اختلالات رواني در كاركنان «هلال ‌احمر» داراي نشانه‌هاي اختلال تنيدگي پس از سانحه

هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي «درمان چندبعدي معنوي خداسو» بر انعطاف‌پذيري مقابله‌اي و نشانگان اختلالات رواني در كاركنان «هلال ‌احمر» داراي نشانه‌هاي اختلال تنيدگي پس از سانحه بود. روش اين پژوهش از نوع «نيمه‌آزمايشي» با استفاده از طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمايش و گواه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر تمام كاركنان «هلال ‌احمر» داراي نشانه‌هاي اختلال تنيدگي پس از سانحه در سال 1398 در شهر تهران بودند و از بين آنها با استفاده از «نمونه‌گيري هدفمند» 30 تن انتخاب شدند و به‌ تصادف در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه شامل 15 تن) جايگزين شدند. سپس پرسشنامه‌هاي «انعطاف‌پذيري مقابله‌اي» بونانو، نول و هورنسيك (2011) و «فهرست وارسي علائم تجديدنظرشده 90 سؤالي» (SCL-90) دروگاتيس (1994) توسط هر دو گروه تكميل شد. پس‌ از آن «درمان چندبعدي معنوي خداسو» بر روي گروه آزمايش اجرا شد، پس‌آزمون اجرا گرديد و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 24 و روش «تحليل كوواريانس» تحليل شدند. يافته‌هاي پژوهش نشان دادند: «درمان چندبعدي معنوي خداسو» موجب افزايش انعطاف‌پذيري مقابله‌اي و كاهش نشانگان اختلالات رواني و زيرمقياس‌هاي آنها مي‌شود (P=0/001). بنابراين مي‌توان گفت: «درمان چندبعدي معنوي خداسو» با تنظيم عمل انسان در ابعاد گوناگون و تعادل‌بخشي به آن، موجب افزايش انعطاف‌پذيري مقابله‌اي و كاهش اختلالات رواني مي‌شود و در نتيجه افراد بر مشكلات زندگي كه از ديد فاعلي خارج از مهار است، غلبه مي‌كنند.