اثربخشي آموزش اخلاق زناشويي اسلامي بر ارتقاي رضايت زناشويي (پژوهش تك‌آزمودني)

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش اخلاق زناشويي اسلامي بر رضايت زناشويي زوج‌هاست. اين پژوهش از نوع «تك‌آزمودني» با طرح خط پايه چندگانه و پيگيري يك ماهه است. جامعه آماري تمام افراد متأهلي بودند كه در بازه زماني ارديبهشت 1399 تا مرداد 1399 پس از مشاهده اطلاعيه‌ها، به مركز مشاوره حوزة علميه قم مراجعه كردند. روش نمونه‌گيري «هدفمند» بود. در مجموع از دوازده زوجي كه مراجعه كردند، سه زوج كه براساس پرسشنامه «رضايت زناشويي»، فهرستكار اختلالات رواني و مصاحبه باليني، ملاك‌هاي ورود به طرح را داشتند، انتخاب شدند. شركت‌كنندگان در موقعيت‌هاي خط پايه و هفت جلسه كارآزمايي و يك ماه بعد از كارآزمايي، به پرسشنامه «رضايت زناشويي» پاسخ دادند. تحليل داده‌ها به روش تحليل نمودار، تحليل ديداري درون‌موقعيتي و بين‌ موقعيتي، كاهش ميانگين خط پايه (MBLR3)، درصد داده‌هاي غيرهمپوش (PND)، درصد تمام داده‌هاي غيرهمپوش (PAND) و تفاوت نرخ بهبود (IRD) انجام شد. نتايج بيانگر اين بود كه آموزش اخلاق زناشويي اسلامي به صورت معناداري در پايان دوره و پيگيري، رضايت زناشويي را در شركت‌كنندگان افزايش داد. بر اين اساس، مي‌توان گفت: آموزش اخلاق زناشويي اسلامي در افزايش رضايت زناشويي همسران مؤثر است.