الگويابي روابط ساختاري مهارت‌هاي ارتباطي با ميانجيگري كيفيت زندگي اسلامي با تاب ‌آوري روان‌ شناختي در پرستاران زن

اين پژوهش با هدف بررسي الگو‌يابي روابط ساختاري مهارت‌هاي ارتباطي و كيفيت زندگي اسلامي با تاب‌آوري روان‌ شناختي در پرستاران زن انجام شد. پژوهش «توصيفي» و از نوع همبستگي مبتني بر روش الگو‌يابي معادلات ساختاري (به‌طور خاص معادلات رگرسيوني) بود. جامعه آماري پژوهش شامل پرستاران بيمارستان است كه با توجه به تعداد متغيرهاي مشاهده‌شده و تخصيص ضريب 25 براي هر متغير آشكار در الگو 217 پرستار به روش «نمونه‌گيري هدفمند» به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزارهاي گردآوري داده‌‌ها شامل پرسشنامه‌هاي «مهارت ارتباطي» بارتون (1990)، پرسشنامه «كيفيت زندگي اسلامي» نژادمحمد نامقي و همكاران (1394) و پرسشنامه «تاب‌آوري» كونر و ديويدسون (2003) بوده است. براي تجزيه و تحليل اطلاعات به‌دست‌آمده از الگو‌يابي معادلات رگرسيوني ساختاري و نرم‌افزار SPSS 18 و Amos 23 استفاده شد. يافته‌‌ها نشان داد: مهارت‌هاي ارتباطي و كيفيت زندگي اسلامي اثر مستقيمي بر تاب‌آوري روان‌شناختي دارند، و مهارت‌هاي ارتباطي با ميانجيگري كيفيت زندگي اسلامي بر تاب‌آوري روان‌شناختي اثري غيرمستقيم دارند. همچنين الگوي پژوهش تأييد شد و 69 درصد از تاب‌آوري روان‌شناختي توسط مهارت‌هاي ارتباطي و كيفيت زندگي اسلامي قابل تبيين است. نتايج اين پژوهش با توجه به نقش اثرگذار مهارت‌هاي ارتباطي و كيفيت زندگي اسلامي مي‌تواند در محيط‌هاي اجتماعي و شغلي، تاب‌آوري روان‌ شناختي را در شغل‌هاي داراي فشار رواني زياد افزايش دهد.