تار توحيد در پود داستان‌ هاي قرآني، مطالعه داستان سليمان و اسبان

قرآن كريم در آيات 30 تا 33 سوره ص، داستان سليمان(ع) و اسبان را ياد كرده است. تفسير اين آيات و تبيين پيوند معنايي ميان آنها و نيز نسبت كنش‌هاي داستان با كنشگر داستان، سليمان(ع)، مفسران را با چالش‌هايي مواجه كرده است. در پژوهش حاضر، براي تبيين اين داستان و فهم آموزه تربيتي مركزي آن، مبتني بر روش توصيفي-تحليلي، خوانش بينامتني در سه سطح، متون ديني يهود - مشتمل بر عهد عتيق، ميشنا و مدراش- ، اشعار پيش از اسلام و قرآن انجام گرفته است. بنابر يافته‌هاي پژوهش حاضر، در اين داستان، آموزه توحيد مورد تاكيد قرار گرفته است. سليمان(ع) به مثابه قهرمان داستان، با ديدن اسبان اصيل و نژاده كه جنگ‌افزاري نيرومند در عهد باستان، به شمار مي‌آمدند، براي لحظاتي كوتاه، قدرت اسبان را مستقل از اراده الهي پنداشته و آنها را به خودي خود كارگر و موثر دانسته است. تلقي اسبان به مثابه منشا مستقل قدرت، سبب دلباختگي وي به آنها و به تَبَع غفلت از ياد پروردگار مي‌شود. بنابر نتايج اين پژوهش، كنش سليمان براي آزاد كردن جان خويش از اين دل ‌مشغولي، انفاق از اموال محبوب يعني اسبان است.