جايگاه التزام نسبت به رويه در الگوهاي نظارت بر قانون اساسي در جهان و ايران

نسبت نهاد دادرس اساسي به منزله نهادي كه پاسدار و ضامن اجرا و اعمال قانون اساسي در يك نظام مردم‌سالار است با رويه و آراي ماسبق خود از مسائلي است كه به اقتضاي الگوهاي مختلف حقوقي اَشكال و تبعاً دلالت‌هاي مختلفي را همراه خود دارد. گرچه الگوهاي دادرسي مختلفي را مي‌توان بر اساس ملاك‌هاي گونه‌گون در نظر گرفت، به صورت كلان، دو الگوي حقوق نوشته و حقوق عرفي مقسم صورت‌بنديِ نسبتِ نهادهاي دادرسي اساسي با آرا و رويه ماسبق خود است. بر اين اساس، تحقيق حاضر درصدد است تا با روش توصيفي‌ـ تحليلي، ضمن بررسي موضوع مارالذكر در نسبت با كشورهاي مختلفِ ذيل دو الگوي حقوق نوشته و عرفي و تبعاً الگوي نهاد دادرس اساسي در نظام جمهوري اسلامي ايران، افزون بر تطبيقِ مرجحات و مزيت‌هاي الگوي دادرسي اساسي جمهوري اسلامي ايران، دستاوردها و تجربيات كشورهاي مختلف را جهت ارتقاي كيفيتِ عملكرد نهاد بومي دادرسي اساسيِ شوراي نگهبان مورد لحاظ قرار دهد.