تحليل آسيب‌هاي زندگي خوابگاهي دانشجويان با رويكرد پديدارشناسانه

اين پژوهش با هدف شناسايي آسيب‌هاي زندگي خوابگاهي دانشجويان دانشگاه علامه‌طباطبائي با روش كيفي و به طور خاص با استفاده راهبرد هفت مرحله‌اي پديدارشناسي كلايزي براي پي بردن به پس زمينه‌هاي ذهني و تجارب زيسته دانشجويان انجام شده‌است. جامعه آماري اين پژوهش را كليه دانشجويان دانشگاه علامه طباطبائي تهران در تمامي مقاطع تحصيلي تشكيل مي‌دادند. از اين ميان، با راهبرد نمونه‌گيري هدفمند 50 دانشجو شامل 25 دانشجوي كارشناسي ارشد و 25 دانشجوي دكتري، انتخاب شدند و با بكارگيري مصاحبه نيمه‌ساختاريافته اطلاعات گردآوري شده‌است. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، خوشه اصلي آسيب‌هاي اجرايي خوابگاه‌ها در قالب سه درون‌مايه بافتاري، مديريتي و سياستي دسته‌بندي شد. خوشه اصلي آسيب‌هاي روحي، اخلاقي و جسمي، در قالب درون‌مايه هاي حقوقي، رفتاري، ارزشي، سبك زندگي، برنامه غذايي، ذهني و هويتي طبقه‌بندي شدند. خوشه اصلي علل روي آوردن دانشجويان به اعتياد مواد مخدر و اينترنت، در پنج دورن مايه خصوصي، اجتماعي، زيستي، محيطي و فرازيستي، گروه‌بندي شدند. همچنين، خوشه اصلي علل افت انگيزه دانشجويان در خوابگاه در قالب سه درون‌مايه نظام دانشگاهي، حكمراني و فردي جاي‌گذاري شد. در نهايت، خوشه اصلي راهكارهاي برون‌رفت و حل مشكلات زندگي خوابگاهي در قالب سه درون‌مايه خدمات تخصصي و مشاوره‌اي، دانشگاهي و فرادانشگاهي جمع‌بندي شد. براي پايايي بخشي به يافته‌ها از دو راهبرد تكنيك كنترل اعضا و بازبيني توسط همكار استفاده شد.