بررسي عوامل مؤثر بر تمايل به خروج از حرفه حسابرسي

هدف: كاركنان مؤسسه‌هاي حسابرسي، مهم‌ترين و اساسي‌ترين سرمايه آن‌ها تلقي مي‌شوند. يكي از چالش‌ها و دغدغه‌هاي اساسي در حرفه حسابرسي، اين است كه حسابرسان بعد از مدت كوتاهي حضور در مؤسسه‌ها، از حرفه حسابرسي خارج مي‌شوند و از آن به‌عنوان سكويي براي پرتاب استفاده مي‌كنند، اين رويه خروج از حرفه كه از آن به‌عنوان فرار مغزها نيز مي‌توان ياد كرد، اگر تداوم داشته باشد، به تهديدي بالقوه براي كيفيت و اعتبار حرفه حسابرسي تبديل خواهد شد. هدف اين پژوهش واكاوي عوامل كليدي مؤثر بر تمايل به خروج از حرفه حسابرسي در ايران و سنجش آن‌هاست.روش: اين پژوهش در سال ۱۴۰۰ با رويكرد روش‌شناسي كمي اجرا شد. ابتدا با استفاده از مطالعه ادبيات پژوهش، مؤلفه‌هاي اصلي تمايل به خروج از حرفه حسابرسي استخراج و پالايش شد. در مرحله بعدي، پرسش‌نامه پژوهش طراحي و با استفاده از آزمون تحليل عامل اكتشافي، عوامل خروج حسابرسان از حرفه شناسايي شدند. در نهايت با مدل تحليل مسير، تأثير هر عامل بر خروج حسابرسان از حرفه آزمون شد. جامعه آماري پژوهش در سال ۱۴۰۰، برابر با ۳۴۸۱ نفر برآورد شد كه تعداد نمونه با استفاده از فرمول كوكران، ۳۴۶ نفر به‌دست آمد.يافته‌ها: پس از تجزيه‌وتحليل‌هاي آماري، نتايج نشان داد كه عوامل حق‌الزحمه حسابرسي، چشم‌انداز از آينده حرفه، ويژگي‌هاي شغلي و حمايت سازماني، روي تمايل به خروج از حرفه حسابرسي تأثير مثبت و معناداري دارند و عوامل رعايت اصول اخلاق حرفه‌اي توسط شركا و مديران و تعهد روي تمايل به خروج از حرفه حسابرسي تأثيري ندارند.نتيجه‌گيري: اين پژوهش نشان مي‌دهد كه مؤسسه‌هاي حسابرسي مي‌توانند با واقعي‌كردن حق‌الزحمه‌هاي حسابرسي مطابق نرخ‌هاي مصوب جامعه حسابداران رسمي، جوانگرايي در سطح بالاي حرفه، استفاده از فناوري‌ها و روش‌هاي نوين، ايجاد چشم‌انداز مثبت از آينده حرفه و بهبود محيط كاري و حمايت سازماني، نيروهاي متخصص و متعهد را حفظ كنند و تمايل به خروج از حرفه را كاهش داده و درنتيجه كيفيت گزارش‌هاي حسابرسي را افزايش دهند.