رابطه پرطاقتي رواني و رفتارهاي سبك زندگي تحصيلي در نوجوانان تيزهوش: نقش واسطه‌اي هيجانات پيشرفت و راهبردهاي مقابله‌اي

پژوهش حاضر با هدف آزمون نقش واسطه‌اي راهبردهاي مقابله شناختي و هيجانات پيشرفت در رابطة پرطاقتي رواني و رفتارهاي سبك زندگي تحصيلي در نوجوانان تيزهوش انجام شد. در پژوهش همبستگي حاضر، 288 دانش‌آموز تيزهوش (147 دختر و 141 پسر) كه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند به پرسشنامه نظم‌‌بخشي شناختي هيجان (گارنفسكي و كرايج، 2006)، پرسشنامه رفتارهاي سبك زندگي تحصيلي ارتقادهنده و بازدارنده سلامت ‌تحصيلي (صالح‌زاده، شكري و فتح‌آبادي، 1396الف)، نسخة كوتاه پرسشنامه هيجان‌هاي پيشرفت (عبدالله‌پور، 1394) و نسخه كوتاه پرسشنامه پرطاقتي رواني (داگنال، ديناوان، پاپاگيرگيو، كلاگ، پاركر و دينكواتر، 2019) پاسخ دادند. به منظور آزمون روابط ساختاري در مدل مفروض، از روش آماري مدل‌يابي معادله ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه در نمونه دانش‌آموزان تيزهوش دختر و پسر، مدل مفروض واسطه‌مندي نسبي راهبردهاي مقابله شناختي و هيجانات پيشرفت در رابطة پرطاقتي رواني و رفتارهاي سبك زندگي تحصيلي با داده‌ها برازش مطلوبي داشت. همچنين، نتايج نشان داد كه در مدل‌ مفروض، تمامي وزن‌هاي رگرسيوني از لحاظ آماري معنادار بودند و در اين مدل، به ترتيب 66 و 61 درصد از پراكندگي نمرات رفتارهاي بازدارنده و رفتارهاي تسهيل‌گر سبك زندگي تحصيلي از طريق متغيرهاي مكنون پژوهش تبيين شد. بنابراين، مهمترين ايدة مستخرج از يافته‌هاي مطالعه حاضر اين است كه چگونه متخصصان تربيتي علاقه‌مند به قلمرو مطالعاتي روان‌شناسي تيزهوشي مي‌توانند دغدغه‌هاي مربوط بر تحليل نيمرخ انگيزشي يادگيرندگان سرآمد را با تاكيد بر توان اطلاعاتي نهضت نوظهور روان‌شناسي مثبت‌نگر دنبال كنند.