بررسي اثربخشي برنامه آموزش مثبت بر خودكارآمدي تدريس و درگيري معلمان در كلاس‌‌هاي برخط

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مثبت بر خودكارآمدي تدريس و درگيري معلمان در كلاس‌‌هاي برخط بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ روش آزمايشي با طرح اندازه‌‌گيري‌‌هاي مكرر بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را معلمان مدارس ابتدايي دولتي دوره دوم منطقه 11 شهر تهران در سال تحصيلي ۱۳۹۹-۱۴۰۰ تشكيل مي‌دادند. با روش نمونه‌‌گيري در دسترس يك مدرسه دوره دوم ابتدايي از منطقه ۱۱ تهران انتخاب شد و كليه معلمان اين مدرسه ابتدايي تحت آموزش قرار گرفتند. برنامه آموزش مثبت، مبتني بر مدل پرماي سليگمن و در 12 جلسه دو ساعته و به صورت مجازي طراحي و ارائه گرديد. ابزارهاي به كار رفته در پژوهش نسخه تغيير يافته مقياس خودكارآمدي تدريس معلمان تي-شان و هوي (2001) و نسخه تغيير يافته مقياس درگير شدن معلمان (EST) كلاسن و همكاران (2013) بود. جهت تحليل داده‌‌ها از روش تحليل واريانس اندازه‌‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌‌ها نشان داد برنامه آموزش مثبت بر خودكارآمدي تدريس و درگيري معلمان در كلاس‌‌هاي برخط تاثير مثبت داشته است و اين تاثير تا يك دوره پيگيري يك ماهه حفظ شده است. يافته‌‌هاي اين پژوهش مي‌‌تواند به روان‌‌شناسان تربيتي و مشاوران مدارس در طراحي و اجراي برنامه‌‌هاي ارتقاي بهزيستي و بهبود انگيزش معلمان در فرآيند تدريس ياري رساند.