بررسي تاثير تجمع سديم بر مقدار كلروفيل و برخي خصوصيات فيزيولوژيك در گندم و جو تحت شرايط شوري

ميزان كلروفيل و برخي خصوصيات فيزيولوژيك دو رقم گندم نان ارگ (متحمل) و تجن (حساس) و يك رقم جو (نيك) تحت تاثير كلريد سديم مورد بررسي قرار گرفت. بعد از گسترش برگ چهارم، دو سطح صفر و 150 ميلي‌مولار از نمك كلريد سديم اعمال گرديد. آزمايش به صورت فاكتوريل در قالب طرح پايه كاملا تصادفي با سه تكرار در سال 1396 در شرايط گلخانه انجام گرفت. تحت اين شرايط در ابتدا تجمع سديم در برگ‌هاي ارقام گندم يكسان بود و 30 روز پس از اعمال تيمار تجمع سديم در رقم ارگ نسبت به رقم حساس تجن افزايش يافت. در گياه جو غلظت سديم برگ‌ها بيشتر از ارقام گندم بود. شوري موجب كاهش مقدار كلروفيل در ارقام گندم شد و در نهايت مقدار كلروفيل رقم تجن كمتر از رقم ارگ شد.گياه جو توانست به مدت بيشتري نسبت به ارقام گندم كلروفيل خود را در اين شرايط حفظ نمايد. شوري سديم برگ پرچم و ريشه را در مقايسه با شاهد به ترتيب 15 و 42 درصد افزايش داد. علي‌‌رغم مقادير به نسبت همسان سديم در ريشه، كاهش نسبت پتاسيم به سديم برگ پرچم در رقم ارگ و تجن (به ترتيب 31 و 10درصد) نسبت به گياه جو (42 درصد) كمتر بود. با توجه به اثرات شوري بر رشد اندام هوايي، ممكن است قبل از كاهش ميزان كلروفيل عوامل ديگري جذب كربن خالص را تحت تاثير قرار دهند. به نظر مي‌رسد تحمل اسمزي و بافتها با تحمل به شوري در گندم و جو مرتبط بوده و تجمع ترجيحي و حفظ سديم در برگ‌هاي پير نسبت به برگ‌هاي جوان مي‌تواند موجب افزايش تحمل به شوري گردد. مي‌رسد تحمل اسمزي و بافتها با تحمل به شوري در گندم و جو مرتبط بوده و تجمع ترجيحي و حفظ سديم در برگ‌هاي پير نسبت به برگ‌هاي جوان مي‌تواند موجب افزايش تحمل به شوري گردد.