ريسك وقوع درگيري داخلي و نفرين سياسي منابع نفت در ايران: با تأكيد بر نقش تمركززدايي مالي

اين مقاله با استفاده از يك مدل رگرسيون انتقال ملايم (STR)، تأثير وفور منابع نفت را بر ريسك وقوع درگيري داخلي (فرضيه نفرين سياسي منابع نفت) در ايران با توجه به نقش تمركززدايي مالي طي دوره زماني 1398-1373 مورد بررسي تجربي قرار داده است. لحاظ ‌نمودن يك تابع انتقال با يك پارامتر آستانه‌اي كه بيان‌گر يك مدل دو رژيمي است، براي تصريح رابطه غيرخطي بين متغيرهاي مورد مطالعه كفايت مي‌كند. نتايج نشان مي‌دهد كه حد آستانه‌اي 25.14 درصد مي‌باشد و پارامتر شيب نيز 12.75 برآورد شده است. در رژيم اول، رانت نفت، تأثير مثبت و معناداري بر ريسك وقوع درگيري داخلي داشته است (تأييد فرضيه نفرين سياسي منابع نفت)؛ اما با افزايش شاخص تمركززدايي مالي و ورود به رژيم دوم، اين اثرگذاري مثبت، كاهش مي‌يابد. همچنين، در رژيم دوم كه تمركززدايي مالي بالاتر از حد آستانه خود مي‌باشد، اثرگذاري شاخص‌هاي كيفيت نهادي و تمركززدايي مالي در كاهش ريسك وقوع درگيري داخلي، تقويت و اثرگذاري نابرابري منطقه‌اي در افزايش ريسك وقوع درگيري داخلي، تضعيف مي‌شود. اين نتايج نشان‌دهنده نقش مهم تمركززدايي مالي در كاهش ريسك وقوع درگيري داخلي در كشور نفتي ايران است.