سنجش سري زماني كيفيت حكمراني در ايران بين سال‌هاي 1400-1374

هدف پژوهش حاضر بررسي روند كيفيت حكمراني در ايران بين سال‌هاي 1374 الي 1400 است و جهت ساماندهي پژوهش چهار پرسش مطرح مي‌شود: عملكرد كيفيت حكمراني در ايران در بازه مورد بررسي چگونه بوده است؟ مدل كيفيت حكمراني در ايران چگونه بوده است؟ چه پيش‌بيني در خصوص آينده حكمراني ايران وجود دارد؟ و در نهايت اينكه مهم‌ترين عوامل در تعيين كيفيت حكمراني كدم‌اند؟ جهت پاسخ به سؤالات پژوهش از تكنيك‌هاي سري زماني و معادلات ساختاري استفاده مي‌شود. بنابر ماهيت اكتشافي پژوهش، از ارائه فرضيه خودداري گرديد. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه كيفيت حكمراني كه به‌معني چگونگي كاربرد قدرت، تعامل و پاسخگويي است و كارآمدي نظام‌هاي سياسي را مورد بررسي قرار مي‌دهد، در بازه زماني مورد بررسي در ايران داراي عملكردي دوره‌اي با روند نزولي بوده است بطوريكه بهترين عملكرد آن مربوط به سال آغازين بوده و طي سال‌هاي پس‌ازآن هيچ‌گاه سطح كيفيت حكمراني هم‌طراز آن نگشته است؛ علاوه بر اين، بدترين عملكرد كيفيت حكمراني در ايران نيز مربوط به سال پاياني دوره زماني است كه تأييدي بر نزولي بودنِ كيفيت حكمراني در ايران مي‌باشد. در ميان ابعاد شش‌گانه كيفيت حكمراني نيز، ثبات سياسي و كنترل فساد مهم‌ترين عوامل تأثيرگذار شناسايي شده‌اند. پيش‌بيني سري زماني نيز حاكي از آن است كه استمرار فرايندهاي موجود به ادامه نزولي بودن كيفيت حكمراني در ايران منجر خواهد شد كه اين امر توانايي بالقوه‌اي جهت ايجاد نارضايتي در ميان ايرانيان داراست.