تحليل وضعيت اقتصادي روستاها از نظر شاخص هاي اقتصاد مقاومتي (مطالعه موردي: حوزه جغرافيايي ـ فرهنگي هليل رود، دشت جيرفت)

اقتصاد روستايي به عنوان اقتصاد ملي، بخش هاي مختلفي چون كشاورزي، دامپروري، صنايع تبديلي و دستي را در بر مي گيرد كه هركدام به نوعي در سلامت جامعه و البته رونق اقتصادي و اجراي اصول مهم و كاربردي اقتصاد مقاومتي، نقش بسزايي دارند. لذا، هدف از پژوهش حاضر بررسي وضعيت اقتصادي روستاها از منظر شاخص هاي اقتصاد مقاومتي در محدوده شهرستان هاي جيرفت و عنبرآباد است. تحقيق حاضر از نظر هدف كاربردي، ماهيت و روش توصيفي-تحليلي و جهت جمع آوري داده ها و اطلاعات از مطالعات كتابخانه اي و ميداني استفاده گرديد. قلمرو مكاني تحقيق شهرستان هاي جيرفت و عنبرآباد در استان كرمان است. با توجه به تعداد زياد روستاها در اين دو شهرستان، طبق نظر كارشناسان و خبرگان در اين زمينه روستاهاي كه به عنوان مراكز دهستان ها شناخته مي شدند، به عنوان روستاهاي نمونه انتخاب گرديدند. لذا، جامعه آماري را سرپرستان خانوارهاي روستايي در روستاهاي مركز دهستان ها تشكيل دادند كه طبق سرشماري مركز آمار ايران در سال 1395 اين روستاها كه حدود 21 روستا هستند، داراي 41289 نفر جمعيت و 12165 خانوار مي باشند و براساس فرمول كوكران تعداد 314 خانوار به عنوان نمونه تحقيق انتخاب گرديدند. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون هاي كروسكال واليس، تي تك نمونه اي، تحليل خوش ه اي و رگرسيون استفاده شد. نتايج حاصله نشان داد، شاخص هاي تحرك و پويايي اقتصادي با آماره 12/01، عدالت اجتماعي با آماره 3/31 در سطح متوسط به بالايي قرار دارند و در بين روستاهاي نمونه روستاهاي علي آباد با ميانگين رتبه اي 253/81، دولت آباد با ميانگين رتبه اي 210/50، حسين آباد دهدار با ميانگين 205/35 و اسماعيلي سفلي با ميانگين رتبه اي 179 در رتبه اول قرار دارند. همين طور، در بين شاخص هاي اقتصاد مقاومتي شاخص مردم محوري با اثر كلي 0/731، شاخص تحرك و پويايي اقتصادي با 0/686 و حركت علمي و جهادي با اثر كلي 0/485 بيشترين تأثير را در پايداري اقتصاد روستايي در محدوده مورد مطالعه دارند.