توسعه كسب ‌وكارهاي خانگي روستايي با رويكرد كارآفريني اجتماعي (مورد مطالعه: ناحيه روستايي پسيخان در استان گيلان)

كسب‌وكارهاي خانگي ازجمله بخش‌هاي حياتي فعاليت‌هاي اقتصادي كشورهاي پيشرفته بشمار مي‌آيند، كسب‌وكار خانگي ازنظر ايجاد شغل، نوآوري در عرصه محصول و خدمات، موجب تنوع و دگرگوني زيادي در اجتماع و اقتصاد هر كشور مي‌شوند. در واقع كسب‌وكارهاي خانگي نقطه شروع مناسبي براي راه‌اندازي كسب‌وكار شخصي است. مطالعات نشان داده كه كارآفريني اجتماعي به‌منزله ايجاد راه‌حل‌هاي نوآورانه به‌منظور رفع مشكلات اجتماعي و بسيج ايده‌ها، ظرفيت‌ها و منابع موردنياز براي تغييرات اجتماعي، در كنار توسعه كسب‌وكارهاي خانگي تأثير زيادي در توسعه روستايي دارد. براين اساس هدف اصلي پژوهش حاضر، شناسايي و اولويت بندي عوامل مؤثر بر توسعه كسب‌وكارهاي خانگي روستايي با تأكيد بر نقش كارآفريني اجتماعي است. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از لحاظ روش تحليلي است. پژوهش حاضر خبره محور بوده و به ‌منظور شناسايي عوامل مؤثر بر توسعه كسب‌وكارهاي خانگي روستايي ابتدا عوامل بررسي‌شده از ادبيات به‌صورت پرسشنامه درآمده و در اختيار خبرگان در حوزه كسب وكارخانگي قرار گرفت. عوامل شناسايي‌شده در 4 دسته (توانمندي‌هاي كارآفرينانه، توانمندي‌هاي كسب‌وكاري، برخورداري از نيروي انساني مناسب و زيرساخت نهادي و قانوني حمايت گرانه) طبقه‌بندي شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش بهترين- بدترين (BWM) استفاده شد كه نتايج ارزيابي نشان مي دهد توانمندي هاي كارآفرينانه بهترين عامل بوده و از طرف ديگر زير معيار روحيه و تلاش و سخت‌كوشي با وزن 0.101 در رتبه نخست و زير معيار باور دروني افراد به توانايي حل مسائل جامعه با وزن 0.027 در رتبه آخر قرار دارد.