بررسي اثرات غلظت‌هاي مختلف موليبدن بر رشد و برخي ويژگي‌هاي بيوشيميايي گياه بومادران (Achillea millefolium L.)

گياهان براي رشد و نمو خود به عناصر غذايي ضروري نياز دارند. مديريت تغذيه عناصر غذايي مي تواند بر توليد و كيفيت گياهان دارويي و معطر، مؤثر باشد. موليبدن، عنصري كم مصرف است كه نقش مهمي در سيستم هاي آنزيمي گياهان دارند. همچنين در زمره فلزات سنگين محسوب مي شود كه مقادير مازادش بر گياه تنش زا است. در اين پژوهش اثر تيمار موليبدن سطوح (صفر، 0/01، 0/1 و 1 ميكرومولار)، در قالب طرح آماري كاملاً تصادفي، بر شاخص هاي بيوشيميايي و مورفولوژيك گياه دارويي بومادران (Achillea millefolium L.)، در محيط كشت هيدروپونيك، مورد بررسي قرار گرفت. بررسي نتايج نشان داد كه غلظت هاي 0/01 و 0/1 ميكرومولار موليبدن، نسبت به شاهد، اثرات مثبتي بر اكثر شاخص هاي بيوشيميايي از جمله مقدار كلروفيل، كاروتنوئيد، آنتوسيانين، كربوهيدرات محلول و پروتئين و شاخص هاي رشد از جمله سطح برگ، وزن خشك ريشه و بخش هوايي گياه داشت. درحاليكه، غلظت 1 ميكرومولار موليبدن، بر كربوهيدرات محلول و وزن خشك ريشه، اثر منفي داشت. همچنين، با افزايش سطوح موليبدن، غلظت عنصر موليبدن در ريشه و اندام هوايي نيز افزايش يافت، در حاليكه غلظت عنصر مس در اين اندام ها كاهش يافت، كه نشان دهنده اثر آنتاگونيستي اين دو عنصر است. همچنين تركيبات فنلي اين گياه در پاسخ به تيمار 0/1 ميكرومولار موليبدن به طور چشمگيري افزايش يافت. بنابراين به نظر مي رسد بهترين سطح موليبدن براي رشد گياه و توليد تركيبات فنلي، سطح 0/1 ميكرومولار موليبدن است.