ارزيابي شبكه پايش كمي و كيفي آب زيرزميني دشت دز با استفاده از تئوري آنتروپي

در اين مطالعه جهت پايش كمي و كيفي آب زيرزميني آبخوان دشت دزفول در خصوص بررسي تغييرات زماني و مكاني و هم‌چنين بررسي افزونگي و كمبود ايستگاه در محدوده آبخوان از تئوري آنتروپي و آزمون من-كندال اصلاح‌شده استفاده شد. مقادير سطح آب زيرزميني (28 ايستگاه)، هدايت الكتريكي و كلر (30 ايستگاه) در بازه زماني 98-1378 موردبررسي قرار گرفت. نتايج بررسي تغييرات روند نشان‌دهنده عمده تغييرات افزايشي مقادير كيفي (80 درصد ايستگاه ها) و عمده تغييرات كاهشي مقادير سطح آب زيرزميني (53 درصد ايستگاه ها) مي باشد. جهت بررسي اثر متقابل ايستگاه هاي موردمطالعه از آزمون رگرسيون چندمتغيره استفاده شد. مدل رگرسيون چندمتغيره به‌طور متوسط ميزان خطايي برابر با 0.10 ميلي گرم بر ليتر در شبيه سازي مقادير كلر، 15 ميكروموس بر سانتي متر براي شبيه سازي مقادير هدايت الكتريكي و 0.49 متر در شبيه سازي مقادير سطح آب زيرزميني را ارائه كرد. با بررسي تئوري آنتروپي، مقادير شاخص انتقال اطلاعات نشان‌دهنده شرايط متوسط سطح آب زيرزميني و شرايط نسبتاً مازاد مقادير كيفي از نظر تبادل اطلاعات در منطقه بود. انتقال اطلاعات كلر در جنوب‌غربي آبخوان و انتقال اطلاعات سطح آب زيرزميني در جنوب‌شرقي آبخوان در حالت كمبود قرار دارد. با توجه به شرايط موجود در خصوص پايش كمي و پايش هدايت الكتريكي آب زيرزميني، آبخوان دزفول در شرايط مناسبي قرار داشته و پراكندگي ايستگاه ها نيز مناسب مي باشد، اما در خصوص پايش بهينه آبخوان از نظر انتقال اطلاعات كلر، نياز به وجود ايستگاه در جنوب‌شرقي آبخوان احساس مي شود. با رتبه بندي ايستگاه ها با استفاده از اطلاعات خالص تبادلي، ايستگاه هاي برتر در مورد مقادير كمي و كيفي معرفي شد.