بررسي تطبيقي شكل شناسي منظومۀ عاشقانۀ هاني و شيمريد با داستان ليلي و مجنون نظامي

منظومه‌هاي غنايي يكي از زيباترين و جذّاب‌ترين بخش‌هاي داستاني ادبيّات است كه با محوريّت عشق و زبان فاخر شعر، توانسته است، مورد پسند و سليقۀ عموم مردم قرار گيرد و از ميان شاعران داستان‌سراي ادبيّات فارسي، نظامي گنجوي با خلق اثر غنايي برجسته به نام ليلي و مجنون به عنوان بزرگ‌ترين داستان‌سراي منظومه‌هاي غنايي فارسي، شناخته شده است. او كه در شمار اركان شعر فارسي است، با مهارت در تنظيم منظومه‌هايش، توصيف منازل و شخصيّت‌پردازي‌هاي قدرتمند، توانسته است، در جايگاه الگويي بزرگ در زمينۀ داستان‌سرايي قرارگرفته و پس از خويش، مقلّدان بسياري را برانگيزد كه هر يك به تبع خمسۀ او به‌ويژه، منظومۀ غنائي ليلي و مجنون به سرايش منظومه‌هاي غنائي مشابهي بپردازند. اين پژوهش به شيوۀ توصيفي – تحليلي و روش كتابخانه‌اي، تنظيم شده است و نگارنده درصدد آن است تا با بررسي و مقايسۀ منظومۀ غنائي ليلي و مجنون با مشهورترين داستان عاشقانۀ بلوچي، هاني و شيمريد، بپردازد. اين منظومه، مربوط به زمان حكومت رندان بلوچ، در سده‌هاي پانزدهم و شانزدهم ميلادي است و حدود پانصد سال از پيدايش آن   مي گذرد. نويسنده در اين پژوهش، درصدد آن است تا ضمن بررسي و تحليل دقيق اين منظومه با منظومۀ غنايي نظامي، زيبايي‌هاي نهفته در كار اين منظومۀ عاشقانه بلوچي را آشكار سازد.