بازتاب سنت و تجدد در رمان خانۀ ادريسي‌ها

رمان «خانۀ ادريسي‌ها»، شناخته شده ترين رمان غزالۀ عليزاده است كه از زمان انتشار آن درسال 1370 همواره مورد توجه منتقدان و خوانندگان ادبيات داستاني بوده است. اين رمان كه به شيوۀ رئاليستي نوشته شده، با رويكردهاي گوناگون، شايستۀ بررسي و تحليل است. مقالۀ حاضر مطالعۀ درونمايۀ آن را از منظر بازتاب و تقابل سنت و مدرنيسم به عهده گرفته و كوشيده است تا با روش توصيفي و تحليلي محتواي آن را از جهت مواجهۀ  نويسنده با مقولۀ  سنت و تجدد  بررسي و تحليل كند. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد نويسنده ضمن به تصوير كشيدن تحول جامعۀ سنتي كه خانۀ ادريسي‌ها نماد آن است، در لايه‌هاي دروني داستان در صدد ترسيم سيما و عملكرد نظام‌هاي توتاليتاريستي به عنوان نمادي از تجدد برآمده است. نويسنده با نثري روان و تهذيب يافته و با جزءنگاري رئاليستي سرنوشت شخصيت‌هاي داستان را در متن كشاكش‌هاي يك دورۀ درحال تحول به نمايش درمي‌آورد تا نشان دهد كه راه‌يابي تجدد و پيدايش دگرگوني در جوامع سنتي بدون تحول و تكامل تدريجي اين جوامع و در فقدان جريان‌هاي نيرومند روشنفكري مي‌تواند به استقرار نظام‌هاي اقتدارگراي تماميت خواه منتهي شود.