تحليل زباني اشعار اكبر اكسير

اكبر اكسير مبدع جريان شعر فرانو است، جرياني نشأت گرفته از شعر سپيد شاملويي كه در ادامۀ جريان هاي شعر معاصر و در بطن آن با رويكردي جديد تكوين يافته است. اين جريان شعري با تأثيرپذيري از شعر دهۀ هفتاد و پس از تحولات گوناگون، با درون‌مايه و محتواي طنزگونه از سال 1382 به عرصۀ ادبيات فارسي معرفي شد. كاربرد كلمات گزينش شده، مثل ها و اصطلاحات عاميانه، استفاده از عناصر ادبيات اقليمي، ريتم و بازي با كلمات، عنصر غافلگيري و طنز شاخص آن با مفاهيم جديد، از مولفه هايي است كه اكسير در تكامل شعر خود به آن ها نظر داشته و اين مولفه ها در آثار او، به عنوان چهارچوب هاي اين جريان شعري مطرح شده است. در اين مقاله درصدد تحليل زبان ادبي در اشعار اكبر اكسير هستيم. زبان در سبك شعري اكسير جايگاه خاصي دارد و بستر اصلي و كاربردي در مطالعۀ آنست. اين كه جايگاه زبان و سبك ادبي در فرم شعر چگونه است؟ آيا زبان در فرم اثر مي گذارد؟ و تعامل زبان با ديگر عناصر فرميك يعني صور خيال و موسيقي شعر چگونه است؟ از پرسش هايي است كه در اين پژوهش به آن پرداخته ايم و نتيجه حاصله مشخص مي كند كه زبان در شعر اكسير هم به ساختار شعر اهميت مي دهد و هم به محتوا، آن جا كه بار طنز بيشتر است، فرم بر محتوا مي چربد و آن جا كه هدف انتقال معناست، اين محتواست كه فرم و زبان را تحت الشعاع خود قرار مي دهد. روش پژوهش، كتابخانه ايي و مطالعۀ مستقيم و جامعۀ آماري ما، اشعار اكبر اكسير است.