تصوير رنگ در غزل‌هاي سعدي

رنگ‌ها بيانگر احساسات و عواطف است و ويژگي‌هاي دروني افراد را منعكس مي‌نمايد. گاه هنرمندان از رنگ‌ها و عناصر رنگين در تصويرسازي‌هاي عاشقانه خويش بهره برده، تجربيات عاطفي و ادراكات ذهني خود را  به كمك صنايع ادبي و شيوه‌هاي بلاغي همچون تشبيه، استعاره، كنايه، مجاز و غيره به گونه‌اي هنري و گيرا ارائه مي‌دهند. سعدي نيز از اين گونه‌هاي بياني بهره‌هاي فراوان برده است. جستار حاضر به تبيين تصوير رنگ در غزليات سعدي به شيوه‌ توصيفي _ تحليلي پرداخته و تصاوير مربوط به رنگ و تشبيهات و استعارات مربوط بدان‌ها را در سيصد و شصت غزل سعدي بررسي نموده است. دستاورد اين پژوهش نشان مي‌دهد كه از ميان پنج رنگ سياه، سفيد، سرخ، زرد و سبز كه تصاوير معاني و دقايق ذهني شعر سعدي را بهتر مي‌نماياند، رنگ سرخ بالاترين بسامد و رنگ سبز كمترين كاربرد را داشته است. هم‌چنين، شاعر با استفادۀ غيرمستقيم از رنگ‌هاي اشياء رنگين و رنگ پديده‌ها در ارائه تصوير رنگ بهره برده است. اين تصاوير رنگين بيانگر قدرت كلام، نگاه زيبابين و توانايي سعدي در بهره‌گيري از صورخيالي مانند تشبيه و استعاره در ايجاد تصاوير است كه سبب دلنشيني، فصاحت، تأثير و جذابيت كلامش مي‌شود.