طراحي مدلي براي مديريت تعارض بين‏نسلي در سازمان‌هاي دولتي ايران

زمينه و هدف: تنوع نسلي در نيروي انساني، يكي از عوامل گسترش تعارض در سازمان‌هاست و اغلب سازمان‌هاي امروزي با آن روبه‌رو هستند. هدف اين مطالعه، طراحي مدل مديريت تعارض بين‌نسلي در سازمان‌هاي دولتي ايران است.روش: براي اجراي اين پژوهش، از روش تحليل مضمون استفاده شده است. جامعه آماري اين پژوهش را خبرگان دانشگاهي و سازماني تشكيل دادند. به‌منظور گردآوري داده‌ها، از مصاحبه نيمه‌ساختاريافته بهره گرفته شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش ناظر بر 119 مضمون پايه، 35 مضمون سازمان‌دهنده و 12 مضمون فراگير بوده است. مضمون‌هاي فراگير عبارت‌اند از: گسست مدني در ادراك‌پذيري و معناگرايي رويدادي، گسست در تنظيمگري قواعد عمومي ارتباطي، چارچوب خودتعييني ارزشگراي شغلي، واگرايي‌هاي محيطي ـ سازماني در فرهنگ‌پذيري نسلي، اضمحلال معنايي اصالت در تعاملات بين‌نسلي، اعتزال سازماني در مديريت ناهم‌ساني‏هاي بين‌نسلي، تعارض‌هاي بين‌نسلي در جهان‌بيني‌هاي شغلي، بي‌اطميناني‌هاي بين‌نسلي در كيفيت تحقق‌پذير شغلي، جهت‌گيري‌هاي دوسويه تعارض وظيفه‌اي ـ رابطه‌اي، معيارهاي گزينشي در انتخاب سبك مديريت تعارض، استراتژي‏هاي مديريت تعارض كاركردگرايانه و استراتژي‏هاي مديريت تعارض تفسيرگرايانه.نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها مي‌توان گفت كه براي درك بهتر تعارض‌هاي بين‌نسلي، مي‌بايست به ريشه‌يابي زمينه‌هاي ايجاد اختلاف در ساختار ادراكات گسست ‌نسلي پرداخت و در تدوين نوع استراتژي‌ها، مي‌بايست به‌صورت بازخوردي، هر دو زمينه‌هاي گسستي و تعارضي را لحاظ كرد.