بررسي عوامل مرتبط با فرسودگي شغلي در بهورزان شهرستان ايرانشهر در سال 1400

مقدمه و هدف: فرسودگي شغلي آسيب هاي رواني مرتبط با كار است كه باعث مشكلات هيجاني، كاهش موفقيت فردي و شخصيت زدايي مي شود. اين مطالعه با هدف بررسي عوامل مرتبط با فرسودگي شغلي در بهورزان شهرستان ايرانشهر در سال 1400  انجام شد. روش كار: اين مطالعه توصيفي تحليلي در بين 150 نفر از بهورزان مرد و زن شهرستان ايرانشهر انجام شد. تمامي بهورزان با روش سرشماري وارد مطالعه شدند. ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه دو قسمتي بود كه قسمت اول آن شامل اطلاعات دموگرافيك و قسمت دوم شامل پرسشنامه فرسودگي شغلي Maslach بود. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار آماري نسخه 21 و با استفاده از آمون هاي آماري تي زوجي، تي با نمونه مستقل و آناليز واريانس يك طرفه انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه فرسودگي شغلي در بهورزان متوسط بود. ميانگين نمره شدت عملكرد شخصي بين گروه هاي سني مختلف از نظر آماري تفاوت معناداري نشان داد (0/05 p)، اما فرسودگي در ابعاد شدت خستگي عاطفي و شدت مسخ شخصيت شغلي در گروه هاي سني اختلاف معناداري نشان نداد (0/05 p). همچنين ميانگين نمرات ابعاد فرسودگي شغلي افراد با تعداد سال هاي سكونت در محل رابطه معناداري نشان نداد (0/05 p). نتيجه‌گيري: پيشگيري از عوارض فرسودگي بر زندگي بهورزان و همچنين بهبود عملكرد سيستم بهداشتي تأثير داشته و توجه به حذف عوامل مؤثر در فرسودگي شغلي نياز است.