موانع اجتماعي توسعه اقتصادي در استان كرمانشاه

در اين مقاله تلاش شده است موانع اجتماعي توسعه‌نيافتگي اقتصادي در استان كرمانشاه مورد بررسي قرار گيرد. براي اخذ نتايج مقتضي، از الگوي مفهومي استفاده شده است كه مفهوم بنيادي آن تجربه گذار جمعيتي است. در اين مقاله مكانيسم توسعه‌نيافتگي در استان كرمانشاه با نظريه زمينه‌اي سيستماتيك اشتراوس و كوربين مورد تحليل قرار گرفته است. مدل پارادايمي در رابطه با موضوع مدنظر حاصل آمد كه متشكل از: شرايط علي (گذار جمعيتي نامناسب، روابط و شبكه‌هاي قومي و خويشاوندي، جريان‌هاي مهاجرتي و جامعه‌پذيري اقتصادي)؛ شرايط مداخله‌اي (اصلاحات ارضي و جنگ)؛ شرايط زمينه‌اي (سرعت تغييرات، نوع تغييرات و نوع آموزش)؛ راهبردها (اعتماد درون‌گروهي، مهاجرت‌فرستي، خصوصاً نخبگان، مدرك‌گرايي، مصرف‌گرايي (زنان و نسل جديد) و نهيليسم اجتماعي) است. اين منظومه به پيامدهايي انجاميده كه از جمله آن‌ها، ناتواني در توليد و خلاقيت، تشديد جريان‌هاي مهاجرتي، بازتوليد ذهنيت‌هاي ضد توسعه، عدم انباشت سرمايه و برون‌ريزي آن و ... است. مهم‌ترين نتايجي كه از اين مطالعه استنتاج شده است، اين است كه گذار جمعيتي نامناسب، واقعيتي انديشيده ‌نشده در فرآيند توسعه‌نيافتگي استان كرمانشاه است. در كنار اين امر، موانع ذهني و بن‌بست‌هايي از جمله روابط خويشاوندي و جامعه‌پذيري اقتصادي و ... وجود دارد كه جز ذاتي اين موانع هستند. ضمن آن كه نابهنگامي‌هايي چون جنگ، مهاجرت و ... نيز اثر عميق در اين زمينه دارند. در نهايت نيز اين مقاله نشان مي‌دهد كه ايستارهاي منسوخي چون اعتماد درون‌گروهي، مدرك‌گرايي و ذهنيت‌هاي ضد توسعه، طبق چه مكانيسمي مانع توسعه اقتصادي استان كرمانشاه شده است.