مطالعه جامعه‌شناختي چالش مديريت آب‌هاي سطحي و تأثير آن بر زندگي روزمره شهروندان اهوازي (مطالعه موردي: حادثه سيلاب شهري و بالازدگي فاضلاب در شهرهاي اهواز و كارون سال 1398 تا 1400)

استان خوزستان به‌طور مداوم در معرض بلايا و حوادث طبيعي همچون سيلاب و آبگرفتگي بوده است با وجود اينكه خشكسالي و ريزگردها را نيز در اين سال‌ها كم به خود نديده است. پس از سيلاب گسترده فروردين 98 در استان خوزستان، آخرين مورد از حوادث پيش آمده مرتبط، آب‌گرفتگي‌ و وقوع سيلاب‌هاي درون‌شهري در دي ماه 1399 در شهرهاي ماهشهر، اهواز، سربندر، شهر جراحي و برخي ديگر از شهرهاي خوزستان بود كه همچون موارد پيشين خساراتي را به برخي شهروندان و زيرساخت‌ها تحميل كرد. در دهه اخير تكرار تجربه سيلاب و روان‌آب براي مردم و مسئولين استان در برخي مناطق شهري تلخ و آزاردهنده شده است. زيرآب رفتن وسايل درون خانه‌ها و دشواري رفت و آمد مردم به هنگام شكل‌گيري چاله‌هاي پرآب و درياچه‌هاي كوچك و بزرگ در معابر و كوچه‌ها، و قطع آب و برق بخشي از اين تجربه تكراري شده است. فراتر از يك پديده اقليمي، اين رويداد با خود تبعات اجتماعي گسترده به همراه آورد. بر اين اساس در اين مقاله به شناسايي و تحليل ابعاد و پيامدهاي اجتماعي اين حادثه پرداخته شده است. در اين راستا با بررسي ادبيات تحليل حوادث، چارچوب ارزيابي حوادث ليندل به‌عنوان چارچوب مفهومي پايه انتخاب شد. يافته‌هاي تحقيق نشان داد زمينه‌هاي اجتماعي استان خوزستان شامل شعاري بودن برنامه‌هاي مديريت شهري از منظر شهروندان، شكنندگي اقليمي استان و حساسيت عمومي به عملكرد دولت در حوزه مديريت منابع آب در استان است. كه مهم‌ترين پيامدهاي آن عبارتند از: شكل‌گيري فضاي هيجاني پيرامون مسائل حوزه آب استان، نارضايتي از عمكرد مديريت منابع آب استان، خسارت به زيرساخت‌ها و منازل، محتاج باران، نگران سيلاب.