الگوريتم نقطه ‌دروني در بهينه‌ سازي سبد سهام چند هدفه: رويكرد GlueVaR

هدف: هدف اصلي اين پژوهش، بهينه‌سازي سبد سهام با استفاده از الگوريتم رياضي نقطه‏ دروني و استفاده از اين الگوريتم در حل مسئله بهينه‌سازي پرتفوي چندهدفه است. روش: داده‌هاي اين پژوهش، قيمت پاياني روزانه شركت‏هاي فعال بورس اوراق بهادر تهران بود كه در انتهاي سال ۱۴۰۰، براي محاسبه شاخص ۵۰ شركت برتر استفاده شد. از آنجا كه دوره زماني مورد مطالعه، سال‌هاي ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ بود، از بين ۵۰ شركت يادشده، فقط ۳۳ شركت كه در طول دوره بررسي داده‌هاي آن‌ها در دسترس بود، باقي ماند. براي بهبود مدل بهينه‌سازي نيز از الگوريتم رياضي نقطه دروني استفاده شد. ريسك سرمايه‌گذاري در اين مدل با معيار GlueVaR محاسبه شد و نتايج به‌دست‌آمده از حل مدل با ساير معيارهاي اندازه‌گيري ريسك، همچون واريانس، ارزش در معرض ريسك (VaR) و ارزش در معرض ريسك شرطي (CVaR) نيز مقايسه شد. يافته‌ها: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، در مدل بهينه‌سازي پرتفوي با معيار سنجش ريسك GlueVaR و الگوريتم بهينه‌سازي نقطه ‌دروني، در قياس با ديگر معيارهاي ريسك واريانس، ارزش در معرض ريسك (VaR) و ارزش در معرض ريسك شرطي (CVaR)، در يافتن مرز كارا عملكرد بهتري را نشان مي‌دهد. همچنين الگوريتم نقطه ‌دروني در حل مسائل بهينه‌سازي دفعات تكرار كمتري را در يافتن نقطه بهينه از خود نشان مي‌دهد كه اين خود دليلي بر قوي بودن اين الگوريتم است. نتيجه‌گيري: نتايج حاضر نشان مي‌دهد كه الگوريتم نقطه دروني قابليت دارد كه براي حل مسائل بهينه‌يابي سبد سهام استفاده شود و همچنين، معيار سنجش ريسك GlueVaR در مقايسه با معيارهاي سنجش ريسك VaR، واريانس و CVaR مي‌تواند براي بيشتر اشخاص با ترجيحات بازده و ريسك متفاوت، عملكرد بهتري داشته باشد.