جريان توده در مدل‌هاي uLCDM و XCDM و تنش‌هاي ثابت هابل 𝝈𝟖

مدل استاندارد كيهان شناسي ΛCDM بسياري از مشاهدات كيهاني مانند طيفِ توان تابش زمينۀ كيهاني و ساختارهاي بزرگ مقياس را به خوبي توصيف كرده است. اما مشكلاتي نظير تنش در پارامترهاي كيهان‎شناسي، علاوه بر مسائل بنيادي فيزيك ماده وانرژي تاريك باعث شده است كه مدل‌هايي به عنوانِ  جايگزين‌هاي مدل استاندارد پيشنهاد شوند. يكي ازاين مشاهدات، تنش جريان توده است. در مدل استاندارد انتظار داريم كه سرعت‌ خاصه‌‌اي كه از ساختارها رصد مي‌كنيم با افزايش انتقال به سرخ كاهش يابد، اما در بسياري از موارد سرعت‌خاصۀ‌ مشاهده شده رفتارِ كاهشي نداشته اند.  در اين مقاله،  با استفاده از نظريۀ اختلال خطي، جريان توده و پارامتر  f 𝝈𝟖 را در مدل هاي جايگزين uΛCDM و XCDM به دست آورديم و آنها را با داده‌هاي رصدي مقايسه كرديم.  مدل uΛCDM جريان  تودۀ بيشتتري را  پيش بيني مي‌كند ولي نتوانسته مشكل تنش  𝝈𝟖 را حل كند. از سوي ديگر مدل بازسازي پارامتر هابل ، سرعت تودۀ كمتري را نسبت به  مدل استاندارد پيش‌بيني مي‌كند اما تنش 𝝈𝟖 در اين مدل بهبود يافته است.