بررسي اثر ستاره‌هاي سنگين بر تحول ديناميكي خوشه‌هاي باز با به كارگيري دو روش نمونه‌گيري بهينه و نمونه‌گيري تصادفي

ستاره‌هاي سنگين از نوع O و B (OB) موجود در خوشه‌هاي باز، اثر مهمي بر تحولات ديناميكي اين خوشه‌ها دارند. در شبيه‌سازي خوشه‌هاي ستاره‌اي، روش نمونه‌گيري به كار گرفته شده در تعيين تابع جرم خوشه، بر تعداد و جرم ستاره‌هاي سنگين مؤثر است. دو روش «نمونه‌گيري بهينه» و «نمونه‌گيري تصادفي» براي توليد ستاره‌هاي اوليۀ خوشه پيشنهاد شده است. در روش نمونه‌گيري تصادفي، تغيير عدد تصادفي جرم سنگين‌ترين ستاره و تعداد ستاره‌هاي سنگين را تغيير مي‌دهد كه اين موضوع بر تحول ديناميكي خوشه‌هاي باز جوان اثرگذار است. بررسي‌هاي ما نشان مي‌دهد كه اگر طبيعت از روش نمونه‌گيري تصادفي در توليد ستاره‌ها پيروي كرده باشد، بسته به اين كه تعداد ستاره‌هاي OB در آنها چقدر باشد، مسير تحولي خوشه‌هاي كم‌جرم با شرايط اوليۀ يكسان مي‌تواند كاملاً متفاوت باشد. اين بدان معني است كه در مدل‌هايي كه تعداد ستاره‌هاي OB بيشتر است و در نتيجۀ آن بقاياي‌ ستاره‌اي بيشتري تشكيل مي‌شوند، خوشه با نرخ سريع‌تري جرم از دست مي‌دهد و در زمان كوتاه‌تري منحل مي‌شود. همچنين در اين مقاله نشان داده شده است كه نگهداشتن بقاياي ستاره‌اي در خوشه نقش مهمي در تحول خوشه بازي مي‌كند. در مدل‌هايي كه تعداد ستاره‌هاي سنگين بيشتر است، در صورت نگهداشتن بقاياي ستاره‌اي در خوشه، سرعت انحلال افزايش مي‌يابد. اگر چه با در نظر گرفتن مدل‌هاي واقعي‌تر براي اين خوشه‌هاي جوان و كم‌جرم، ‌كه اكثر بقاياي ستاره‌اي بلافاصله بعد از تشكيل از خوشه خارج شوند، تفاوت روند تحولي مدل‌هاي با ستاره‌هاي OB-min و OB-max كاهش مي‌يابد.