بررسي تطبيقي تفسير آيات وصيت و فدا در نظر مفسران با تأكيد بر قاعده ترجيحي اصل عدم نسخ

قواعد ترجيحي، ضوابطي هستند كه مفسر در تفسير آيات قرآن به وسيله آنها قول راجح را از ميان اقوال مختلف شناسايي مي كند. يكي از قواعد ترجيحي مورد استناد مفسران قاعده اصل عدم نسخ است؛ بر اساس اين قاعده مفسر قولي را ترجيح مي دهد كه مطابق با عدم نسخ باشد مگر در مواردي كه دليل قطعي بر نسخ وجود داشته باشد. هدف اين پژوهش بررسي رويكرد مفسران شيعه و سني، نسبت به اين قاعده در آيات وصيت (بقره/180) و فدا (محمد/4) است. اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي و با رويكرد تطبيقي نوشته شده است. رويكرد مفسران به قاعده ترجيحي مورد بحث در اين دو آيه بررسي شده و يافته هاي پژوهش بيانگر آن است كه در دو آيه مورد نظر اكثر مفسران به اين قاعده توجه داشته اند امّا در مواردي برخي از ايشان در تشخيص محلّ استفاده از اين قاعده و نحوه به كارگيري آن دچار خطا شده اند. موافقين منسوخ بودن آيه وصيت و فدا در مورد دليل نسخ با يكديگر اختلاف دارند و با بررسي هاي انجام شده هيچ كدام از اين دلايل به عنوان دليل معتبر بر وجود نسخ آيات مورد نظر شناخته نمي شوند.