تحليل تطبيقي كاركرد‌هاي تفسيري فواصل آيات در تفاسير الميزان و تسنيم

فواصل در پايان آيات، از جنبه لفظي و دلالي داراي اهميت فراوان هستند. از جنبه دلالي، به دليل داشتن جايگاه و ارتباط وثيق با محتواي آيه، تأثير زيادي در تفسير محتواي آيه داشته، مي‌توانند به مفسر كمك كنند؛ حال مفسر چه استفاده‌هايي از فاصله مي‌تواند در تفسير و تبيين محتواي آيه داشته باشد؟ آيا نگاه مفسران به استفاده از فاصله در تفسير آيه يكسان است؟ در اين مقاله با روش توصيفي- تحليلي، به بازشناسي و بررسي تطبيقي استفاده‌هاي دو مفسر بزرگ معاصر، علامه طباطبايي و آيت‌الله جوادي آملي، در تبيين محتواي آيه پرداخته شده است. در اين مقايسه، روشن مي‌گردد كه كاركردهاي دفع توهم شبهه و ابهام از آيه، نقد ديدگاه‌ها و احتمالات تفسيري، تبيين محتواي آيه و برداشت حكم از آيه با استفاده از فاصله، در هر دو تفسير مشترك هستند؛ اما علامه از فاصله به‌صورت اختصاصي براي تقويت، تأييد و تصحيح ديدگاه‌ها و احتمالات تفسيري، نقد روايات شأن نزول و تأييد يا ترجيح قرائت استفاده برده است. آيت‌الله جوادي نيز به‌صورت اختصاصي براي شاهد بر مطلب، دليل بر حكم موجود در آيه، دريافت پيام، نتيجه‌گيري از آيه و بيان موقت بودن حكم آيه در تفسير تسنيم، از فاصله بهره برده است.