بررسي اثر تنش خشكي و اندازه بذر بر سيستم آنتي اكسيدانت و صفات گياهچه اي ژنوتيپ هاي عدس توده ورزقان

خشكي رايج در مناطق ديم كشور يكي از عوامل محدود كننده رشد و عملكرد عدس مي‌باشد. يكي از مشكلات مناطق نيمه خشك در دنيا و ايران استقرار ضعيف گياهچه به دليل فقدان آب كافي مي‌باشد. به همين منظور جهت بررسي تاثير اندازه بذر عدس ژنوتيپ‌هاي محلي ورزقان بر جوانه‌زني و خصوصيات رشد گياه‌چه و واكنش‌هاي بيوشيميايي آن تحت تنش خشكي، آزمايشي بصورت فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي با 4 تكرار تحت شرايط درون‌شيشه‌اي انجام گرفت. تيمارهاي آزمايش شامل سطوح خشكي در 4 سطح (0، 0.4- ، 0.8 - و 1.2- بار) و اندازه بذر در 3 سطح (ريز، متوسط و درشت) بودند. نتايج بدست آمده نشان داد كه اثرات متقابل كليه صفات مورد اندازه‌گيري بجز طول ريشه‌چه، وزن خشك ريشه‌چه، وزن خشك ساقه‌چه، وزن خشك گياه‌چه و فعاليت آنزيم سوپراكسيدديسموتاز در سطح احتمال يك درصد معني‌دار بود. به طوريكه بذور ريز داري درصد جوانه‌زني، سرعت جوانه‌زني و طول ساقه‌چه بيشتري نسبت به بذور متوسط و درشت بودند. با افزايش تنش خشكي تا 0.8 - بار ميزان فعاليت آنتي‌اكسيدان كل، پروتئين‌محلول كل، پراكسيد‌هيدروژن و گاياكول‌پراكسيداز افزايش يافت ولي ميزان افزايش فعاليت آنزيم آسكوربات‌پراكسيداز تا1.2- بار بود. به نظر مي‌رسد كه بذور ريز تحمل بيشتري را در شرايط تنش خشكي در مرحله جوانه‌زني از خود نشان مي‌دهند و استفاده از اين بذور براي شرايط كم آبي مناسب‌تر مي‌باشد.