تخاصم گفتماني در رمان جنگ

هدف اين پژوهش بررسي تخاصم گفتماني در رمان جنگ است. به اين منظور در گام نخست، گفتمانهاي متخاصم شناسايي، و سپس فضاي تخاصم و غيريت سازي ميان گفتمانهاي بازنمايي شده در رمانهاي شاخص جنگ بررسي شده است. پاره اي از غيريت سازي در اين رمانها به دشمن خارجي (عراق) معطوف است. در اين فرايند در خوانشي مبتني بر باورهاي ايدئولوژيك گفتمان انقلاب اسلامي، دشمن عراقي به عنوان گروه كافران غيريت سازي شده است. افزون بر اين با تمركز بر تجهيزات دشمن از نيروي انساني آنها عامليت زايي شده است. در ديگر سو، گفتمان ليبرال و گفتمان ناسيوناليسم قوميت گرا به عنوان گفتمان هاي متخاصم داخلي، غيريت سازي شده است. گفتمان ليبرال مي كوشد با تكيه بر شعار تخصص گرايي، انديشه بسيج عمومي را واسازي كند و با تضعيف نيروهاي بسيجي و مردمي، هژموني گفتمان غالب را بشكند. گفتمان ناسيوناليسم قوميت گرا نيز با طرح ارزشهاي قومي در برابر منافع ملي، مي كوشد ارزشهاي قومي را جانشين نشانه هاي ملي كند و يا آنها را برتر بنشاند. در نهايت، گفتمان انقلاب اسلامي هژمونيك شده و توفيق يافته است كه گفتمانهاي متخاصم را به حاشيه براند و گاه نيز با مداخله هژمونيك گفتمانهايِ غير را سركوب كند.