ارتباط حضورگرايي فيزيكي پرستاران با بهره وري آنان در بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشكي تهران

زمينه و هدف: حضورگرايي و بهره وري از مقوله هاي مهم منابع انساني هستند. حضورگرايي مسأله اي چالش برانگيز و عبارت از حضور كاركنان در محل كار هنگام بيماري است. در خدمات پرستاري هدف از بهره وري، دستيابي به سطحي از مراقبت پرستاري است كه مناسب و مقرون به صرفه باشد. با توجه به اهميت حضورگرايي و بهره وري اين مطالعه با هدف «تعيين ارتباط حضورگرايي فيزيكي پرستاران با بهره وري آنان در بخش هاي ويژه بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشكي تهران» انجام گرفته است. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي تحليلي در سال هاي 1400-1399 انجام يافته است. 305 نفر از پرستاران بخش هاي ويژه بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشكي تهران به روش نمونه‌گيري طبقه بندي تصادفي وارد مطالعه شدند. ابزار گرد آوري داده ها پرسشنامه جمعيت شناختي، پرسشنامه 6 آيتمي مقياس حضورگرايي استنفورد و پرسشنامه سنجش بهره وري بود. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و آمار تحليلي (ضريب همبستگي پيرسون، اسپيرمن، تست هاي تي و آنوا و معادله رگرسيون) تحليل شد. يافته‌ها: حضورگرايي پرستاران در حد متوسط (ميانگين انحراف معيار 4/7±19/15) و سطح بهره وري پرستاران نيز متوسط (ميانگين انحراف معيار 10/19±47/4) به دست آمد. بين دو متغير بهره‌وري و حضورگرايي (با ضريب همبستگي 0/345-=r) رابطه معكوس معنادار به دست آمد. بين متغيرهاي جمعيت شناختي تنها سن، سابقه كار در بخش ويژه، بيمارستان و بخش كنوني با بهره وري پرستاران ارتباط معكوس معناداري داشته است 0/001 p). در معادله رگرسيوني نيز با ورود متغيرهاي جمعيت شناختي و دو متغير اصلي پژوهش، سهم اين ارتباط معنادار بود. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج، حضورگرايي پرستاران باعث كاهش بهره‌وري و تحميل هزينه‌هاي غيرمستقيم زيادي به سازمان مي شود. با توجه به شيوع حضورگرايي بين پرستاران و پيامدهاي آن، پيشنهاد مي شود با تنظيم سياست هاي سازماني و مديريت براي كاهش حضورگرايي اقداماتي صورت گيرد و با اصلاح قوانين و مقررات اداري شرايط براي مرخصي استعلاجي در زمان بيماري يا ناخوشي براي كاركنان فراهم شود.