مقايسه اثربخشي ابراز هيجاني نوشتاري و روايتگري بر استرس پس از سانحه و افسردگي پس از زايمان زنان تحت سزارين اورژانسي

زمينه و هدف: روش هاي ابراز هيجاني مانند مشاوره هاي روايتگري و ابراز هيجاني نوشتاري در كاهش شدت مشكلات روان شناختي مختلف مانند افسردگي و استرس حاد به ويژه پس از حوادث تروماتيك مؤثر هستند. سزارين اورژانسي نيز رخدادي تروماتيك قلمداد مي شود كه مي تواند باعث مشكلات روان شناختي براي مادر شود. هدف از اين مطالعه مقايسه اثربخشي ابراز هيجاني نوشتاري و روايتگري بر استرس پس از سانحه و افسردگي پس از زايمان زنان تحت سزارين اورژانسي بستري در بخش زنان بوده است. روش بررسي: اين مطالعه نيمه تجربي در شهر زاهدان انجام گرفته است. تعداد 120 زن تحت سزارين اورژانس بستري شده در بيمارستان علي ابن ابيطالب (ع) در سال 1401-1400 به صورت در دسترس انتخاب و به روش تصادفي به سه گروه 40 نفري ابراز هيجاني نوشتاري، روايتگري و كنترل تقسيم شدند. مداخله به صورت يك جلسه حضوري و دو جلسه غيرحضوري اجرا شد. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي افسردگي Edinburgh و سنجش اختلال استرس پس از سانحه استفاده شد كه قبل و 6 هفته بعد از پايان مداخله در سه گروه تكميل شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 و آزمون هاي آماري توصيفي و تحليلي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد ميانگين نمره استرس پس از سانحه و افسردگي پس از زايمان در گروه هاي ابراز هيجاني نوشتاري و روايتگري نسبت به گروه كنترل بعد از مداخله كاهش معناداري داشت (0.05 p) در حالي كه قبل از مداخله سه گروه تفاوت معناداري نداشتند (0.05 p). همچنين طبق نتايج، تفاوت ميانگين‌ها قبل و بعد از مداخله در گروه ابراز هيجاني نوشتاي در هر دو متغير استرس پس از سانحه و افسردگي پس از زايمان نسبت به گروه روايتگري بيش‌تر بود كه نشان‌دهنده تأثير بيش‌تر ابراز هيجاني نوشتاري در مقايسه با روايتگري است (P 0.001). نتيجه‌گيري: طبق يافته هاي پژوهش و اثرات مثبت روايتگري و ابراز هيجاني نوشتاري، استفاده از آن ها برحسب امكانات موجود در برنامه هاي آموزشي و مراقبتي به عنوان برنامه هاي مكمل در كنار ساير مراقبت ها در زنان تحت زايمان تروماتيك توصيه مي شود.