بررسي و تحليل كارآيي ضوابط شهرسازي در ساخت و ساز شهري (منطقه يك شهرداري تهران)

امروزه توسعه شهري بيش از هر چيزي تحت تاثير نظام ساخت و سازهاي شهري است و در اين بين ضوابط و مقررات مصوب نقش به سزايي در نظم و نسق‌بخشي به توسعه شهري دارد. در جوامع شهري ايران ضوابط و مقررات تعريف شده در زمينه توسعه شهري متاسفانه از كارآيي قابل ملاحظه‌اي برخوردار نبوده و اين امر توسعه شهري را با اختلالات جدي مواجه ساخته است. دراين پژوهش كه با روش توصيفي– تحليلي و با روش ميداني و استفاده از ابزار پرسشنامه‌اي در حجم نمونه 389 نفري از متخصصين و مديران شهري صورت گرفته، سعي بر آن بوده است كه كارآيي اين ضوابط و مقررات كه شامل (كميسيون‌هاي ماده 100، 5 و 55) مي‌باشد مورد بررسي و تحليل قرار گيرد. داده‌هاي جمع‌آوري شده از طريق پرسشنامه در نرم افزار SPSS با استفاده از آزمون‌هاي T تك نمونه‌اي و نيز آزمون رگراسيون مورد ارزيابي قرار گرفته است. نتايج برآمده از اين آزمون‌ها در زمينه كارآيي ضوابط كه با استفاده از آزمون T تك نمونه‌اي و رگراسيون بررسي شده است، نشان مي‌دهد كه مقدار آزمون t براي مولفه‌هاي كميسيون ماده 100 (18-) ، كميسيون ماده 5 (15-) وكميسيون ماده 55 (7-) بوده است. همچنين در زمينه مولفه كميسيون ماده 100 مقدار ضريب رگراسيون 0.005، كميسيون ماده 5، 0.001 و براي كميسيون ماده 55 مقدار 0.000 بوده است. به طور كلي نتايج اين دو آزمون بيانگر آن است كه مقررات و ضوابط شهرسازي در زمينه كميسيون‌هاي ياد شده حداقل كارآيي را در ساخت و ساز‌هاي موجود در منطقه مورد مطالعه داشته است.