تأثير تجربه ي غرقگي بر رفتار خودتوسعه اي و عملكرد آموزشي معلمان با نقش ميانجي مسئوليت اجتماعي

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير تجربۀ غرقگي بر رفتار خودتوسعه اي و عملكرد آموزشي معلمان با نقش ميانجي مسئوليت اجتماعي به روش ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ_ﭘﯿﻤﺎﯾﺸﯽ، ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري انجام گرديد؛ ﺟﺎمعۀ آﻣﺎري پژوهش شامل تمامي معلمان مقطع متوسطه شهر زاهدان بودند كه براساس جدول مورگان و به روش تصادفي ساده تعداد 333 نفر به عنوان نمونۀ آماري انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده ‌ها پرسشنامه ‌هاي استاندارد تجربۀ غرقگي جكسون و اكلند (2002)، رفتار خودتوسعه‌اي احمدي و همكاران (1396)، عملكرد آموزشي زندي (1392) و مسئوليت اجتماعي كارول و استوارتز (2003) بود ﮐﻪ رواﯾﯽ صوري و ﻣﺤﺘﻮاﯾﯽ ﺑﻪ تأييد صاحب نظران و رواﯾﯽ ﺳﺎزه از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ تأييد شد و ﭘﺎﯾﺎﯾﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آزمون آﻟﻔﺎي ﮐﺮوﻧﺒﺎخ و پايايي تركيبي بزرگتر از 0.7 محاسبه گرديد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزارهاي Spss23 و SmartPLS3 استفاده شد. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد، تجربۀ غرقگي ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ (0.491) ﺑﺮ ﻋﻤﻠﮑﺮد آﻣﻮزﺷﯽ؛ تجربۀ غرقگي ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ(0.716) بر رفتار خودتوسعه‌ اي؛ و به ‌طور غيرمستقيم تجربۀ غرقگي به‌ترتيب ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ (0.243) و (0.336) ﺑﺮ رفتار خودتوسعه اي و عملكرد آموزشي ﺗأﺛﯿﺮﮔﺬار ﺑﻮده اﺳﺖ.