ارائه مدل تعيين راهبرد در مديريت مخاطرات روابط خريدار و تأمين‌كننده (نمونه موردي: سازندگان تجهيزات دوار صنعت نفت)

زمينه و هدف: مخاطرات روابط خريدار و تأمين‌كننده باعث افت عملكرد و اختلال در تأمين مي‌شوند ولي با ارائه راهبرد مناسب مي‌توان آن‌ها را مديريت كرد. باوجود اهميت اين مخاطرات، تاكنون مدل مديريت مخاطراتي كه راهبرد مناسب براي روابط با هر تأمين‌كننده را تعيين كند، ارائه نشده است. بنابراين هدف اين پژوهش، ارائه مدل تعيين راهبرد در مديريت مخاطرات روابط خريدار و تأمين‌كننده براي شركت‌هاي سازنده تجهيزات دوار نفتي است. روش: در مرحله اول، مخاطرات روابط و راهبردهاي مديريت آن‌ها بر اساس ادبيات پژوهش شناسايي شدند. سپس نظرات خبرگان جمع‌آوري گرديد تا مخاطرات روابط در حوزه موردمطالعه تعيين شوند. در مرحله دوم، با استفاده از روش مدل‌سازي ساختاري تفسيري كه با منطق فازي توسعه يافت، مخاطرات سطح‌بندي، روابط بين آن‌ها بررسي و بر اساس تحليل ميك مك، مؤثرترين مخاطرات تعيين شدند. مرحله سوم پژوهش، شامل اخذ نظرات خبرگان براي تعيين راهبردهاي پژوهش بود. در مرحله بعد، ماتريس مخاطرات فازي با ابعاد احتمال و شدت تأثير طراحي شد. براي تعيين راهبرد، ابتدا اولويت مخاطرات بر اساس جايگاه هر مخاطرات در ماتريس و سطح آن‌‌ در مدل ساختاري تفسيري فازي تعيين شد و سپس مخاطراتي كه داراي بالاترين اولويت بود، راهبرد را تعيين كرد. در مرحله آخر، اين مدل اعتبار سنجي شد. يافته‌ها: مؤثرترين مخاطرات روابط خريدار و تأمين‌كننده در اين پژوهش، شامل از دست دادن عينيت، عدم اعتماد و اطمينان، عدم تمايل تأمين‌كننده به همكاري، كمبود تأمين‌كننده، فرصت‌طلبي تأمين‌كننده، تباني و تضاد اهداف هستند كه مخاطرات داراي اولويت در روابط با هر تأمين‌كننده، راهبرد را تعيين مي‌كند. نتيجه‌گيري: نتايج به‌دست‌آمده از مقايسه خروجي مدل و نظرات خبرگان، نشان‌دهنده اعتبار مدل طراحي‌شده بوده و اين مدل براي تمام شركت‌هاي سازنده تجهيزات صنعتي قابل‌استفاده است.