بررسي نشانه معناشناختي تبليغات گردشگري ايران

اين مقاله به بازنمايي نمادين مقاصد گردشگري ايران مي‌پردازد و تلاشي براي رمزگشايي از شيوه‌هاي تبليغاتي براي به چالش كشيدن رقبا در يك بافت نمادين است. به اين منظور پنج ويدئوي تبليغات گردشگري ايراني بر پايه اصول نشانه معناشناسي بررسي شدند. هدف اين مقاله پاسخ به اين سوال بود: مقاصد گردشگري در ايران چگونه نمايش داده مي‌شوند؟ تجزيه و تحليل نشان داد كه ويدئوهاي تبليغاتي گردشگري بر نوعي خود شرق‌شناسي تمركز دارند. اين تمركز تا حدودي نشان‌دهنده نگاه نهادي است كه در مواد تبليغاتي گردشگري ايران نفوذ كرده است. اين نگاه تصويري از ايران به عنوان يك كشور شرقي مسلمان بازتوليد مي‌كند كه با استراتژي‌هاي گردشگري دهه‌هاي آينده مطابقت ندارد. اين نوع تبليغات هنگام تلاش براي اعتلاي كشور در چندين زمينه مشكل ايجاد مي‌كند و علاوه بر آن همه فعاليت‌هاي گردشگري را در بر نمي‌گيرد. بر مبناي تحليل ارائه شده، پيشنهاداتي براي روندهاي تبليغاتي آتي ارائه شده است.