غزل معاصر ايران و جلوه هاي زيبايي شناسيِ نو معشوق

معشوق و توصيف و تصوير معشوق در غزل عاشقانۀ فارسي حضوري پر رنگ دارد؛ شاعران، همواره از زلف و لب و چشم و خط و خال و قد معشوق گفته‌اند و ابعاد زيبايي معشوق را به تصوير كشيده‌اند. زيبايي‎شناسي معشوق غزل سنّتي، زيبايي‎شناسي تكراري و قالبي است و شاعران اغلب، وجوه زيبايي يكساني را در معشوق به تصوير كشيده‎اند؛ گويي اين‌كه همه، معشوق واحدي داشته‎اند و اين عامل، ناشي از عدم تكيه بر تجارب فردي و واقعيت و ناشي از كلّي‎گويي و ذهن‎گرايي بوده است. اين رويكرد به جمال‎شناسي معشوق در غزل نو، متحوّل مي‎شود؛ شاعران با تجربه‎گرايي، فرديّت‎گرايي، واقع‎نمايي و تأكيد بر ديد شخصي، معشوق را آن‌چنان كه هست، به تصوير مي‎كشند و قدم در وادي خلق تصاويري متفاوت از غزل سنّتي در وجوه زيبايي معشوق نهاده و از تكرار تصاوير تكراري و ملال‎آور اجتناب مي‎كنند. اين تصاوير نو، نگاه نو و ديگرگونۀ شاعر معاصر را به معشوق و وجوه زيبايي او مي‎نماياند و نشان از تغييرات جدّي در تصويرگري زيبايي‎شناسي معشوق دارد. در مقالۀ حاضر تلاش شده است با روشي توصيفي–تحليلي، به توضيح و تبيين اين تغيير رويكرد در غزل معاصر در تصوير ابعاد زيبايي‎شناسي معشوق پرداخته شود و تصاوير و توصيفات نو و بي‎سابقه از وجوه زيبايي شناسي معشوق مورد بررسي و تحليل قرار گيرد. نتيجۀ پژوهش حاضر نشان از تغيير رويكرد غزل‌سرايان معاصر در توصيف و تصوير معشوق دارد.