سايه فوايد الفواد در مجالس جهانگيري

امير حسن علاء سجزي شاعر و نويسنده بزرگ قرن هفت از شيفتگان شيخ نظام الدين اولياء بود در مجالس شيخ شركت مي كرد و ملفوظات وي را به نام فوايد الفواد جمع آوري كرد. فوايد الفواد مشتمل بر 5 جلد است و صد و هشتاد و هشت مجلس كه از 3 شعبان 707ق./1307م. شروع شد و تا 20 شعبان 722ق./1322م. به پايان رسيد. اساس اين ملفوظات بر شرح و تفسير آيات قرآن و كلمات و اخبار، حكايات ائمه، خلفاي راشدين و صوفيان مي باشد. تعليم و ارشادات مشايخ، تعليمات اخلاقي، نقش زندگاني اجتماعي، مسايلي از تصوف، مقايسه عقل و عشق و احوال بسياري از مشايخ بزرگ طريقت و صوفيان شاعر و همچنين بزرگاني كه در قرن هفت و هشت مي زيستند، از جمله مسايلي است كه در اين ملفوظات ثبت شده است. عبدالستّار لاهوري نيز پا جاي پاي امير حسن علا سجزي نهاد و به تقليد از امير حسن به فكر تنظيم مجموعه اي از ملفوظات جهانگير شاه مي افتد. پس در محافل شبانه جهانگير شاه مغول حاضر مي شود و از ديده ها و شنيده هاي شبانه خود يادداشت بر مي دارد و مجالس جهانگيري در صد و بيست و دو مجلس شكل مي گيرد. تلاش نگارنده در اين مقاله بر آنست كه نشان بدهد كه عبدالستّار لاهوري در نگارش مجالس جهانگيري يا به عبارتي ملفوظات جهانگير شاه از نگارش فوايد الفواد و به عبارت ديگر ملفوظات نظام الدين اولياء كه امير حسن سجزي نگاشته است تاثير گرفته است و در واقع مجالس جهانگيري تقليدي از فوايد الفواد است. نگاه عبدالستّار لاهوري به جهانگير شاه همان نگاه امير حسن سجزي به نظام الدين اولياء بوده است، وي جهانگير شاه را به چشم پير خود مي ديده است، به عبارت ديگر سايه فوايد الفواد در تمام مجالس جهانگيري ديده مي شود.