بررسي تصوير پيامبر(ص) در شعر قرن هفتم با تكيه بر اشعار مولوي، عطار و عراقي

مداحي و ستايشگري همواره در زبان فارسي مورد توجه بوده است و از دير باز شاعران در اشعار خود به مدح و ستايش بزرگان دين پرداخته اند و بدين وسيله آثار و اشعار خود را با نام آنها متبرك و مزين نموده اند. در اين ميان، تصويرسازي هايي كه در اشعار شاعران از پيامبر اسلام، حضرت محمد(ص) به چشم ميخورد با توجه به جايگاه ويژۀ ايشان در بين مردم، از برجستگي خاصي برخوردار است. اين تصويرسازي ها در قرون مختلف و با توجه شرايط سياسي و اجتماعي حاكم بر آن دوره ، متفاوت بوده است. در اين مقاله سعي بر آن شده است تا تصوير پيامبر(ص) در قرن هفتم و در اشعار شاعران عارفي همچون، مولوي، عطار و عراقي، بررسي شود و جايگاهي كه دين و به ويژه پيامبر(ص) در اين دوره به دليل شرايط نابسامان اجتماعي پس از حمله مغول و گسترش عرفان به شكل بهتر و بوسيله ي ابن عربي، مي يابد، نشان داده شود. نتايج اين پژوهش نشان مي دهد كه تصويرهايي كه از پيامبر (ص) در قرن هفتم در آثار شاعران ديده مي شود، كاملا عرفاني بوده و از خفقان و سرخوردگي ناشي از شرايط بد اجتماعي آن روزگار ناشي مي شود.