بررسي آثار ادبي تاريخي فارسي در قرون ميانه ايران

ميان دو دانش تاريخ و ادبيات در تاريخ و فرهنگ ايران زمين از ديرباز همراهي و رابطه نزديكي وجود داشت. به بيان ديگر اگر اين دو علم را چون دو دايره در نظر آوريم اگر نپذيريم كه برهم منطبق و متحدالمركز هستند، مي توان گفت كه بخش متداخل اين دو دايره در گذشته فرهنگ ايراني عظيم و در خور نگرش است. طبيعي است كه اين آميختگي و پيوند هم در مورد توانايي هاي مردان نامي تاريخ و ادب اين سرزمين و هم در مورد آثار سرآمد و برجسته تاريخي و ادبي مصداق دارد. به طوري كه مي دانيم، متون ادبي در بستر تاريخ شكل گرفته و تطور يافته، تاريخ نيز در آينه ادبيات و شاخه ها و گرايش هاي مختلف آن منعكس گرديده است. براي پي بردن به رويدادهاي تاريخي دوره ميانه مي توان در متون ادبي در حوزه شعر، نثر، طنز و صنايع و بدايع ادبي به آن دست يافت. از طرفي حوادث تاريخي عامل و محرك اصلي ادبا در خلق آثار ادبي به شمار مي رفت. از آن جايي كه مورخين اكثر قريب به اتفاق آن ها در دستگاه ديواني صاحب منصب بودند لذا در تأليف و تدوين آثار خود، هيچ گاه از به كارگيري ادبيات و ظرايف ادبي بي نياز نبودند. در نتيجه فهم و شناخت ادبيات فارسي در قرون ميانه ايران، مستلزم آشنايي با تاريخ ، و مطالعه و باز سازي تاريخ ايران نيز متقابلا مستلزم آشنايي با ادبيات فارسي مي باشد.